Венецуела често се опишува како земја која се наоѓа на најголемите резерви на нафта во светот. Официјално, земјата пријавува повеќе од 300 милијарди барели докажани резерви на нафта. Повеќе од Саудиска Арабија. За многу читатели, оваа бројка сугерира огромно, неискористено богатство кое само чека да се случат политичките промени.

Сепак, Венецуела не стана светски лидер во однос на резервите благодарение на бранот нови откритија. Нејзиниот подем на врвот е главно резултат на рекласификација - водена од цените на нафтата, промените во дефинициите на резервите, западната технологија и политичките мотиви. Разбирањето како се појавила бројката на резервите на Венецуела - и што всушност претставува - бара подетален поглед на природата на нивната нафта и претпоставките скриени зад терминот „докажани резерви“.

Основата на тврдењето за Венецуела за резерви лежи во нафтениот појас Ориноко, огромна област што содржи екстремно тешка нафта и јаглеводороди слични на битумен. Таа нафта е несомнено вистинска и со огромни размери. Проценките на Геолошкиот завод на САД покажуваат дека во резервоарот има повеќе од еден трилион барели нафта.

Сепак, нафтата во резервоар не е исто што и нафта што може економски да се произведува, транспортира, рафинира и продава. Таа има многу мала сличност со лесната, течна нафта произведена во земји како Саудиска Арабија или Западен Тексас. Во пракса, таа е многу поблиску до канадските нафтени песоци.

Нафтата од Ориноко прво мора да се ископа или термички да се произведе. Потоа да се преработи во синтетичко масло пред да може да влезе на светските пазари. Ова го прави производството капитално интензивно, технолошки комплексно и исклучително чувствително на цената на нафтата.

Со децении, поголемиот дел од оваа нафта беше класифицирана не како резерви, туку како ресурси. Како јаглеводороди за кои е познато дека постојат, но не се сметаат за економски одржливи за експлоатација.

На почетокот на 2000-тите, докажаните резерви на Венецуела беа значително поскромни на глобално ниво. Околу 2005 година, официјалните проценки ги ставаа на околу 77 до 80 милијарди барели, претежно конвенционална нафта. Тоа ја ставаше Венецуела далеку зад Саудиска Арабија и неколку други големи производители. За споредба, денешната резервна база од 80 милијарди барели би се рангирала на осмото место во светот.

Според упатствата на ОПЕК и правилата на Комисијата за хартии од вредност на САД (SEC), барел нафта може да се смета за докажана резерва само ако може економски да се екстрахира според преовладувачките цени на нафтата со користење на постојната технологија. Таа дефиниција е повеќе економска отколку геолошка. И таа е клучот за она што следеше.

Во тоа време, просечната цена на нафтата беше околу 25 долари за барел. На овие нивоа, трошоците за екстракција и преработка на нафта од Ориноко ја надминуваа вредноста на готовиот производ. Нафтата постоеше физички, но беше економски заробена, пренесува Forbes Srbija.

Тоа се промени кога цените на нафтата нагло скокнаа. До 2008 година, цените се приближија до нивото од 140 долари за барел. Како што цените растеа, проектите што претходно беа на работ на профитабилност одеднаш изгледаа економски одржливи. Барем на хартија.

Со повисоките цени и напредокот во технологијата за експлоатација, државната нафтена компанија на Венецуела PDVSA успеа да прекласифицира големи делови од Ориноко од „ресурси“ во „докажани резерви“, во согласност со сегашните дефиниции за резерви. Овој процес беше формализиран преку државна иницијатива позната како проект „Магна Резерва“. Беше започнат под власта на Уго Чавес, со цел да се сертифицира нафтата „во резервоарот“ низ целиот појас Ориноко.