Многу непродадени луксузни производи се уништуваат со цел да се зачува ексклузивноста и да се заштитат од сивата економија, и иако Европската Унија штотуку ја забрани оваа практика, судскиот случај во Хонг Конг го привлече вниманието на фактот дека таму се уништуваат до 20.000 непродадени производи на Шанел на секои 6 месеци, објави денес Bfm TV.

Од 19 јули оваа година, на големите компании во ЕУ им е забрането да уништуваат непродадена облека, обувки и додатоци.

Оваа регулаторна промена дојде во време кога судскиот случај во Хонг Конг повторно ја донесе во јавноста практиката што модните куќи претпочитаа да ја кријат.

Имено, двајца поранешни работници во магацинот на Шанел беа судени за обид за кражба на 724 чанти и мали кожни предмети наменети за уништување.

Сепак, најзначајните бројки беа оние презентирани за време на судењето, според кои помеѓу 10.000 и 20.000 производи на Шанел се уништуваат во Хонг Конг на секои шест месеци.

Брендот изјави дека овие бројки не ја одразуваат неговата моментална пракса и повтори дека производите што повеќе не можат да се продаваат сега се предаваат на L'Atelier des Matières, компанија основана во 2019 година на иницијатива на самиот Шанел, чија мисија е повторно да користи неискористени материјали и непродадени готови производи.

Покрај случајот Шанел, оваа афера уште еднаш ја истакнува реалноста што долго време беше табу тема, имено дека уништувањето на непродадената стока никогаш не било исклучок во луксузниот сектор, туку вистинска алатка за бизнис.

Како што е наведено, во луксузниот сектор, вредноста не е ограничена на трошоците за производство, туку првенствено се базира на деликатната рамнотежа помеѓу понудата и побарувачката.

Чантата што завршува со голем попуст или во паралелни канали за продажба веднаш губи дел од својата симболична моќ, и токму оваа ветена ексклузивност ги оправдува високите цени.

Британскиот бренд Burberry ги освои насловните страници во 2018 година кога, според сопствениот годишен извештај, уништи непродадена облека и козметика во вредност од над 31 милион долари.

Затоа, со години, компаниите претпочитаа сами да ги сносат трошоците за непродадениот инвентар отколку да ризикуваат да го оштетат својот имиџ.

Производите беа уништувани, расклопувани или дискретно рециклирани за да се спречи нивното повторно појавување на „сивиот пазар“, односно во рамките на продажните мрежи што нудат оригинални производи надвор од официјалните дистрибутивни канали.

Со воведувањето на регулативата за европски екодизајн за одржливи производи (ESDP), овој пристап станува многу потежок за одржување, а целта на Брисел е да го спречи трошењето на ресурсите, а воедно да поттикне повторна употреба, поправка, донирање и рециклирање.

Новите регулативи ќе ги принудат брендовите да избираат помеѓу повисоки трошоци за складирање, развој на строго контролирани дистрибутивни канали со пониски цени или производство на помалку стоки од самиот почеток.

Според Европската агенција за животна средина, помеѓу 4 и 9 проценти од текстилните производи пласирани на европскиот пазар се уништуваат пред дури и да се употребат, што изнесува речиси 600.000 тони годишно.

Сепак, невозможно е прецизно да се утврди колкав удел има секторот на луксузни стоки во ова, бидејќи овие компании не објавуваат такви податоци.

Соочени со оваа регулатива, брендовите сега ќе мора да ги подобрат своите прогнози, подобро да ги распределат залихите меѓу продавниците и веројатно да намалат одредени количини на производство, според француската телевизија.