Било пролет во 1988 година кога група ловци меѓу чопор волци во шума на границата меѓу Босна, Србија и Црна Гора нашла дете.  Ова дете се движело како животно, ползејќи на рацете и нозете. 

Ловците ги убиле волците, а детето кое било изгладнето не кажало ниту збор, по што му дале име Харис и презиме Печурица и решиле дека службите треба да го пратат на ресоцијализација во Белград.  Оваа вистинска приказна е основа за филмот „Ничие дете“, а во филмот за детето говори живиот сведок Драган Роловиќ, кој се грижел за него. 

Детето го предале во негови раце во Центарот за прифаќање на деца и младинци во Белград. По 25 години од првата средба, овој човек кристално се сеќава на деталите. 

„Кога стигна изгледаше како дете од друг свет. Беше крупен, висок, со сини очи и светла коса. Имаше долги раце“, раскажува тој. 

Детето имало проблеми со синусите. Имал гребнатинки, бил напуштен, но немал сериозни повреди. Проценето е дека детето имало 10 години, но можно е да имало и три години плус. Вели дека ова дете седело во дворот, малку се движело, а се случувало и да падне поради што мислеле дека има проблем со рамнотежата. После извесно време го научиле да оди во чевли, да користи прибор и го запишале на училиште. Луѓето ги прифатил, но не и технологијата. Кога првпат видел телевизор, се скрил под креветот и едвај го извлекле надвор. Но, на крајот тој загинал пред да наполни 18 години. Сепак оваа приказна во освои Балканот, пишува српски Курир.