Постои голема дебата за потенцијалот на Венецуела да го зголеми производството на нафта откако ќе бидат укинати санкциите. Сепак, некои од достапните информации и мислења се нејасни или погрешни. Најважно е што Венецуела има огромни резерви на нафта, но ова може да биде погрешно бидејќи поголемиот дел од таа нафта е тешка нафта од Ориноко, за чие производство е потребно повеќе време и труд отколку конвенционалната нафта. Релевантните податоци не се резервите на нафта на земјата, проценети на 300 милијарди барели, туку изгубеното производство. Како што покажува сликата, производството е за 2,5 милиони барели дневно помалку од нивото пред владеењето на Хуго Чавез.

Сепак, песимизмот е донекаде претеран, а оние кои сугерираат дека ќе бидат потребни години или децении, како и повеќе од 50 милијарди долари за да се врати производството на нивоата пред Чавез, го поедноставуваат проблемот со агрегирање на барањата за нов капацитет и оние за враќање на постојниот капацитет. Овие две работи се разликуваат по вид и степен.

Прво на сите, важно е да не се мешаат политичките и физичко-економските предизвици. Политичките пречки се сериозни и нивната трајност е невозможно да се предвиди. Реформите можат да следат брзо или да траат со години. Олеснувањето на санкциите на САД може да биде веднаш или одложено. И се чини дека венецуелската влада веројатно нема да биде демократизирана сега, но тоа не е потребно за закрепнување на производството на нафта.

Ако го игнорираме прашањето колку брзо би можеле да се ублажат извозните санкции, дел од закрепнувањето на производството може брзо да започне, ако надлежните органи преземат соодветни мерки. Точно е дека големите нафтени компании веројатно нема да брзаат со развој или реконструкција на нафтените ресурси на Венецуела. Сепак, постојат и други чекори што можат да се преземат многу побрзо и со помал ризик. Постојат три вида операции, со различни трошоци и законски барања. Разбирањето на оваа разлика може да ја разјасни перспективата на новата понуда.

Прво, голем дел од неискористените капацитети бараат работа над земја, практично одржување. Повеќе од подмачкување на вентилите, опремата мора да се замени или обнови. Ова е нешто што владата за жал го занемари. Тоа не бара странски инвестиции. Договорите со компании за услуги како што се „Халибуртон“ или „Шламбергер“ се доволни.

Ова е важно затоа што вклучените компании заработуваат пари, но не би морале сами да ги управуваат нафтените полиња. И би имале мал или никаков капитален ризик поради промените во владата. Во најлош случај, би ги донеле своите екипи и, се надеваме, опрема, но тоа е далеку од ризикот што е вклучен во развојот на поле во политички нестабилна средина.

Колку нафтен капацитет може да се обезбеди на овој начин? Веројатно најмалку 500.000 барели дневно, можеби двојно повеќе. Поголемиот дел од работата би можел да се заврши во рок од една година, кога политичката ситуација ќе го дозволи тоа, пренесува Форбс Србија.

foto freepik.com