Јосип Броз Тито за време на неговото 35-годишно владеење со Југославија избегнувал само еден град на целата територија на СФРЈ - а тоа бил српскиот.

Седум пати беше во него, но секогаш на минување. Секогаш тоа беше попатно, на пат кон Ужице. Историчарите сметаат дека виновникот е фактот што до крајот на животот Броз го доживувал како близок до Равногорското движење.

Во неговите очи, Чачаните секогаш биле, тврдат историчарите, четници. Веројатно поради близината на Равна Гора и песната „На планини, на Јелица“. Од друга страна, според извештаите на полицијата на Кралството Југославија од 1940 година, Чачак бил оценет како озлогласено „комунистичко жариште“.

Тито, пак, имал поинаква перцепција за ова место, додека постарите жители на Чачак и денес велат дека секогаш кога пред доаѓањето на претседателот на СФРЈ, луѓето третирани како противници на режимот секогаш биле ставани во превентивен притвор седум дена претходно. . Според нив, тоа е направено како превентивна мерка.

Историчарите наведуваат дека доживотниот претседател на Социјалистичка Федеративна Република Југославија не можел да го смени мислењето за Чачак дури ни тоа што на улица бил пречекан од возбудени луѓе, кои со нетрпение го очекувале неговото пристигнување, кое никогаш не било планирано. Тито никогаш немал желба да го посети овој град. Едноставно, Чачак го обиколуваше во широк лак, пишува Мондо.

Етикетата на бунтовнички град и место за избегнување ја запечати ситуацијата кога при втората посета на Тито на Чачак, токму за време на неговиот говор, верувале или не, снема струја!