Продолжува да расте богатството на 62-та најмногу богати во светот. Колективно, оваа група на ултра богаташи поседува 1,76 трилиони долари, што е речиси толку поседува најсиромашната половина од светското население, или околу 3,5 милијарди лица.

Од 2010 година наваму богатството станува концентрирано во корист на најбогатите, додека оние на пониските скалила на економската скала дополнително ги влошуваат позиции, покажува извештај на „Oxfam International“.

Состојбата на 62-та најбогати расте со повеќе од 500 милијарди долари во последните 5 години, а таа на најсиромашната половина од човештвото е намалена за повеќе од 1 трилиони долари за истиот период.

„Наместо да се насочуваат кон масите, приходите и богатството се вшмукуваат од елитите со алармантна стапка“, тврди студијата.

Неколку се причините за овој растечки проблем, според авторите на студијата Дебора Хардун, Софија Аиеле и Рикардо Фуентес-Ниева.

Првата е неусогласеност помеѓу работата и приходите. Уделот на националниот доход, кој го добиваат работниците паѓа, додека оној кој го добиваат од работниците и врвни менаџери, се зголемува. Овој феномен може да се забележи во стагнирачките плати на работниците ширум светот, и покрај зголемувањето на корпоративни профити и продуктивност.

Одржливите модели на нееднакви плати, особено меѓу најсиромашните работници, можат сериозно да им наштетат на глобалните напори за искоренување на сиромаштијата.

Истражувањето истакнува дека меѓу 1990 и 2010 година во многу земји во развој, приходите на 40% од луѓето со најниски плати растат побавно од просекот на земјата.

Ако нивните плати се придржуваат кон просечните вредности за земјата што живеат во екстремна сиромаштија во светот ќе беа со 200 милиони помалку.

Во моментов, бројот на луѓето кои се класифицирани а живеат во екстремна сиромаштија и опстанок со помалку од 1,9 долари на ден, е околу 700 милиони лица.

Даноците исто така играат голема улога во разликите. Богатите клиенти можат да си дозволат финансиски советници, сметководители и други скапи професионалци да управуваат со нивниот даночен систем, користејќи дупки во него, за да ги пренесат своите пари во даночни засолништа.

Слични потези се предуслов за зачувување на речиси 8 трилиони долари необложени во офшор сметки. Според извештајот оданочувањето на овие пари не е прашање само на правичност.

Загубените јавните приходи значат помалку пари за владини програми кои им помагаат на најсиромашните и сиромашните, што доведува до одржување и зголемување на недостатоците во образованието, здравството и квалитетот на живот.

За изградба на економија, која го распределува богатството порамномерно, научниците нудат создавање на ефикасен систем за оданочување, кој ќе го спречи повлекувањето на трилиони долари од оптек преку оф-шор сметки и им овозможува на компаниите да ги намалат даночните обврски преку дупките во системот .

Извештајот исто така нуди политиката да се промени, намалувајќи ја власта, која компаниите кои ја остваруваат преку алатки како лобирање и патенти кои и штетат на конкуренцијата и ги зголемуваат цените.

Да се ​​реши проблемот со економската нееднаквост е во сеопшт интерес, дури и во интерес на оние чии иницијативи напредуваат на позадината на растечката нееднаквост.

Истражувањето истакнува дека подолг период на проширување на нееднаквоста е штетно за цели држави, бидејќи може да престане вкупниот економски раст. Во уште кревката глобална економија тоа е проблем за сите, а не само за најсиромашните.