Снабдувањето со руска нафта и нафтени деривати во ЕУ не беше прекинато по инвазијата на Украина, и веќе по првиот бран санкции со кои Унијата на западните земји одлучи да ја казни Русија, беше јасно дека суровините како гасот и нафтата ќе имаат посебен третман, пишува денеска Index.hr.

Колку и да изгледа лицемерно (и со право го фрла народот на Украина во очај), таквата стратегија изненади малку европски лидери. Фактот дека со еден куп санкции има многу простор за непречена трговија со суровини (со која агресорот всушност ја финансира трагичната воена кампања против соседна земја) е едноставно одраз на конкретни околности (и последици од неуспешни политички одлуки) на Стариот континент.

Таквата рамнотежа на силите преку ноќ е едноставно невозможно да се промени. За „година, две, три“, европските лидери ветуваат, во отсуство на веродостојна алтернатива, бидејќи Русија, во услови на драматично зголемување на цените и сериозни пазарни нерамнотежи, учествува со околу 10% од вкупното светско производство на сурова нафта.

Во меѓувреме, европските лидери трескавично бараат политички поприфатлива алтернатива, најавувајќи ја можноста за целосно ембарго на руската нафта до крајот на годината.

Со други зборови, нафтата од Русија станува токсична суровина која многумина не ја сакаат. Оттука и веста за попустот како дополнителна мотивација со која руските производители наоѓаат купувачи. Податоците понудени од S&P Global и Platts зборуваат за попуст на руската мешавина на Урал во однос на Брент од дури триесет долари за барел, иако вообичаениот попуст е само еден или два долари за барел.

Со таков попуст, евтиното морализирање брзо ќе ѝ отстапи место на деловната логика.

Како и да е, има доволно бескрупулозни опортунисти. Тие се предводени од Кина и Индија, земји кои не се приклучија на санкциите и се водечки светски увозници на нафта. Бидејќи на Русија и е дозволена слободна трговија со нафта, нема страв од секундарните санкции. Но, има опортунисти и во Европа - тие договараат зделки под маса и зад кулисите, по веќе проверен рецепт. Во моментов ништо не ги спречува (целосно легално) да се снабдуваат со руската нафта, но само неколку се подготвени да се соочат со обвинувања дека со својот бизнис ја финансираат руската воена машина.

Практиката беше усовршена за време на ембаргото за извоз на нафта од Венецуела и Иран, тогаш на пазарот се продаваше мешавината од Сингапур, вид што нема да го најдете на листата што ја нуди Википедија.

Во меѓувреме, во Турција се трупаат зголемени количини руска нафта. Земјата, несебично нудејќи се да посредува во преговорите меѓу завојуваните страни, во март увезла околу 7,4 милиони барели руска нафта или околу три пати повеќе од февруари. Нафтата (мешавини од Урал и Сибир) ја преработуваат рафинериите во сопственост на домашниот Тупрас или азербејџанскиот Сокар, а како можни дестинации за извоз на руска нафта се споменуваат и Холандија, Шпанија и Финска.

Како Русија ќе извезе најмногу нафта во последните три години години?

Во меѓувреме, Русија планира да извезе речиси 9,3 милиони тони во април, што е најголема количина во последните три години.

И така, малку по малку, целата приказна сè повеќе почнува да наликува на комплицирана шема за перење пари, да се следи изворното потекло (во овој случај валканите суровини, наместо нелегално заработените пари) и да се промени формата (супстанцијата, се разбира, останува непроменета).

Сè додека европските потрошувачи со нетрпение голтаат големи количини црно злато (а субвенциите и разните даночни олеснувања ја одржуваат побарувачката константна), промената на деловниот модел е целосно илузорно да се очекува.

Извор: Index.hr