Производството на леб, велат, е првиот чесен занает во историјата. Цивилизацијата, толку сериозен и голем збор, започна со леб. Тогаш не е изненадувачки што работодавачите, за занает што има толку многу традиција, се подготвени да платат сериозна сума пари.

Речиси на секој чекор има пекара, и според нивниот број, би се рекло дека има доволно мајстори пекари или дека секој од нив мисли дека е мајстор, барем за одреден вид печива.

Сепак, тоа е долг пат од чирак преку калфа до мајстор мајстор. 

Затоа не е изненадувачки што еден сопственик на пекарница во Белград нуди плата од 1.000 евра на мајстор пекар. Како што се наведува, покрај платата се нуди и бесплатен стан и се наведува дека станува збор за ноќни смени, што за пекарите всушност и се подразбира, пишува Телеграф Бизнис.

Како што рекоа од пекарата, целосниот мајстор е секогаш добро платен.

„Тоа не е мамка. Потребни ни се и двајца пекари, само за сомуни, но за нив е одредена нешто помала плата, од 90.000 динари“, изјавија за Телеграф и додадоа дека регистрацијата е задолжителна.

На листата на најнепожелни занимања во училиштата се води мртва трка меѓу касапи или пекари, а и кројачите не заостануваат многу. Со години, учениците покажуваа мал интерес за тригодишно школување, иако се покажа дека „добриот занает вреди злато“.

Затоа не е изненадувачки што проблемот во пекарската индустрија е недостатокот на работници веќе некое време. Србија нема доволен број квалитетни работници, оние што знаат да работат одат во Германија, затоа бараат работници во секоја пекарница, рекоа претходно од Сојузот на пекарите на Србија, пишува Телеграф Бизнис.

Извор: српски медиуми