ОТИДОВ НА ЗЛАТИБОР, СЕГА И НИКОГАШ ПОВЕЌЕ - некогашната оаза со години се бори со дигалки и миксери за бетон
Пролет, лето, есен, зима, 365 дена во годината, градилиштата на Златибор не мируваат.
Од бетонската шума, на оваа некогашна најубава планина во Србија, тешко се гледаат оние познати „златни борови“, бидејќи сега има се, само дрвото го нема. Но, туристите од целата земја, но и од регионот, се уште се пробиваат низ гужвата и овој јануари, кој снегот речиси го заобиколи. Навиката празничниот одмор да се поминува во оаза, чие зеленило со години неуспешно се брани од дигалки и миксери, е посилна од тули, од кои нема недостиг во Златиборските долини, пишува Нова.рс.
Патот до езерото, во центарот на Златибор, кој е најпознатиот симбол на планината, е асфалтиран - буквално. Споредните улици што водат до центарот на градот не нудат одмор на очите во зимзелените четинари, како што се сеќаваме од некои претходни времиња. Напротив, ако не го напуштивме центарот, разликата меѓу овие патишта и секоја нова, приградска населба во изградба низ Србија, чиј воздух е загаден со издувни гасови, чад, јаловина и прашина од градилиштата, за жал - не постои.
Златибор е една голема бетонска плоча.
Само неколку секунди претходно, од другата страна на езерото, покрај улицата помина камион што мешаше малтер, украсен со стотици новогодишни светилки кои светкаа во најразлични бои. Да бевме на кое било друго место во светот, камионот можеби ќе беше симпатичен, но овде возилата чија крајна цел е градилиште на станбена зграда, деловна зграда, хотел, стан, станаа нова туристичка атракција. Во маглата од густата прашина исчезнаа коњи, кочии, кочии за деца...
И така колегите од Нова.рс тргнале во потрага по зеленило, шума, „златен бор“. Пред нив, пак, се појавила бесна и огромна зграда, по која следеше друга зграда и за малку ќе паднеле во дупката на темелите, кога се појави уште една недовршена зграда, па друга, но овој пат штотуку завршена. И како да велат: „Што ви требаат планински врвови, нашите осумкатници за набљудување се незаменливи“. На ова сивило му се придружуваат и крановите, кои се „најубави“ на погледот од терасата на хотелот, додека се надвиснуваат над малата преостаната „нашминкана“ шумичка околу центарот, како трансформатори од популарен научно-фантастичен филм.
