Светски познатиот производител на текстилни машини „Mayer & Cie.“ од Албштат-Тајлфинген дефинитивно се затвора по 120 години постоење. По неуспешните обиди да се најдат инвеститори во стечајната постапка, 270 работници ќе ги изгубат своите работни места, а регионот Цолерналб ќе го изгуби еден од своите клучни индустриски работодавци.

Како што пишуваат тамошните медиуми, без ниту еден сериозен инвеститор да ја извлече компанијата од стечај, фабриката ќе престане да постои, оставајќи 270 висококвалификувани работници без работа, заедно со нивните семејства, а целиот регион Цолерналб без еден од своите најважни работодавци и симбол на локалната традиција и гордост.

Компанијата поднесе барање за стечај во септември 2025 година, наведувајќи класичен коктел од причини: драстичен пад на глобалната побарувачка за текстилни машини, ескалација на трговските тензии, експлозија на цените на енергијата и неподнослива конкуренција од Кина, Индија и други азиски земји кои нудат машини по многу пониски цени. Интензивните преговори со потенцијалните купувачи и инвеститори се водеа со месеци - сите не успеаја. Стечајниот суд сега формално ја отвори постапката, повеќето работници ќе бидат отпуштени до почетокот на февруари 2026 година, а само мал тим ќе ги заврши последните нарачки. После тоа - целосна тишина и празни сали, објавува b92.

„Mayer & Cie.“ не беше обична фабрика. Тоа беше семејна компанија од четврта генерација, глобален лидер во својата тесна ниша, која извезуваше речиси 100% од своите производи низ целиот свет. Нејзините кружни машини за плетење ја напојуваа текстилната индустрија од Европа до Азија и Америка. Затворањето значи не само губење на месечните плати за 270 семејства, туку и неповратно исчезнување на специјализирано знаење, вештини и синџир на снабдување што живееше од оваа фабрика со години. Локалната економија веќе влегува во верижна реакција: добавувачи на суровини, услужни компании, локални ресторани, продавници, занаетчии - сите ќе почувствуваат драстичен пад на прометот и приходите.

Ова не е случајна несреќа или изолиран инцидент.

Според аналитичарите, затворањето на компанијата, како и други пред неа е резултат на тамошната политика која ја жртвуваше традиционалната тешка индустрија со децении заради апстрактни зелени цели, неконтролирана либерализација на трговијата и несомнено отворање на пазарот за евтина азиска конкуренција. Додека Берлин и Брисел се залагаат за „структурна трансформација“, „дигитална иднина“ и „зелена транзиција“, реалноста на терен е брутална и немилосрдна, стотици илјади квалификувани работници ги губат своите работни места, поранешната индустриска суперсила постепено се претвора во музеј на сопствените неуспеси, цените на енергијата експлодираа, извозот паѓа од година во година, а наместо конкретна индустриска политика, политичарите нудат само празни фрази за „нови можности“ и „преквалификација“ кои никогаш не доаѓаат во форма на вистински решенија.

Traditionsbetrieb Mayer & Cie. aus Albstadt! pic.twitter.com/5ueRqFqQU1

— Jurij Schneider (@wswJSchneider) December 1, 2025

Германската инженерска индустрија, пишуваат тие, тоне сè подлабоко и подлабоко. Фабриките се затвораат една по друга, специјализираното знаење неповратно се губи, а младите луѓе, оние кои треба да бидат иднината, масовно заминуваат во странство или избираат сосема различни професии. Додека елитите во Берлин дискутираат за климатските цели за 2050 година, работниците во Албштат се прашуваат како ќе ги прехранат своите деца во февруари 2026 година.

Кога 120 години акумулирано знаење, занаетчиство, семејна гордост и напорна работа на еден мал град исчезнуваат речиси преку ноќ поради глобалната конкуренција, политичката апатија и идеолошките експерименти, станува кристално јасно дека денешниот западен капитализам повеќе не им служи на своите луѓе, туку ги жртвува ладно заради профитот на мултинационалните корпорации и апстрактните зелени агенди. Додека во Брисел и Берлин се одржуваат бесконечни конференции за „одржливата транзиција“ и „дигиталната револуција“, вистинските производители, занаетчии, инженери и обични работници остануваат без никаква вистинска заштита, без стратешка индустриска политика и без никаков план за зачувување на сопствената технолошка и економска независност.

Ова не е транзиција кон подобро утре. Ова е систематско, планирано уништување на нашата сопствена индустриска база, знаење и средната класа што со децении е 'рбетот на европската економија. Секое ново затворање на фабрики како „Мајер и Си“ не е само локална трагедија - тоа е уште еден чекор кон демонтирање на Европа како индустриска сила. Прашањето повеќе не е дали континентот ќе ја преживее оваа фаза - туку кој ќе остане да го гради и одржува она малку што ќе остане кога сите овие луѓе, нивните семејства и нивното знаење ќе се распрснат, ќе се пензионираат или ќе емигрираат. Времето на празни ветувања и идеолошки слогани е завршено.