До пред само неколку месеци, Венецуела беше во фокусот на светското внимание и медиумите.

Во меѓувреме, како што знаеме, Доналд Трамп, претседателот на САД, почна војна во Иран. И како што се случи, проблематичната Венецуела се претвори во спорадични, пократки вести.

Да се ​​потсетиме дека почетокот на 2026 година донесе драматичен политички пресврт. Американците интервенираа во Венецуела и го уапсија претседателот Николас Мадуро, а Делси Родригез ја презеде власта. Како знак на благодарност за апсењето на Мадуро, Трамп ја доби Нобеловата награда за мир како подарок од лидерката на опозицијата Марија Корина Мачадо, која таа ја доби. Тоа беше симболичен гест, а Трамп се заблагодари.

Надеж за подобро утре

Сепак, сè на сè, Венецуела ја обнови соработката со Меѓународниот монетарен фонд и Светската банка, отворајќи ја вратата за потенцијални милијарди долари финансиска помош и враќање на глобалните пазари на капитал. Сепак, клучниот збор тука е „потенцијал“.

Инвеститорите исто така реагираа оптимистички. Вредноста на државните обврзници на Венецуела се зголеми, а се очекува и реструктуирање на огромниот долг, кој се проценува на повеќе од 150 милијарди долари. Поминаа повеќе од 100 дена откако Родригез положи заклетва како вршител на должноста претседател на Венецуела.

И сето тоа звучи убаво и одлично „на хартија“, но што се случува на терен? Тоа е, ако, барем во принцип, целта на апсењето на Мадуро беше и Венецуелците да живеат подобро. Дали живеат подобро? Според американските медиуми, не баш. Поради хиперинфлацијата, минималната плата во Венецуела е сè уште под еден долар. Не, тоа не е грешка, тоа се официјални информации. Покрај тоа, таа се движи точно помеѓу 0,5 и 0,95 центи, но дури и еден долар изгледа неверојатно и застрашувачки. Иако, Родригез исто така рече дека производството на нафта се зголемило и сега е на 1,1 милион барели дневно.

Најголемиот проблем е недостатокот на основни потреби. Цените на храната далеку ги надминуваат приходите.

„Рафтовите се полни, но нема доволно пари“, неодамна изјави за CNN еден жител на Каракас.

Цените на храната и горивото продолжуваат да растат, а тоа дополнително ја влошува ситуацијата. А ситуацијата околу Иран е првиот проблем дури и за најразвиените земји во Европа, па дури ни тоа не им помага на добрите луѓе од Венецуела барем малку да дишат.

Би било одлично ако новите власти започнат со производство на нафта сега, кое сочинува 90 проценти од извозот на Венецуела. И времето е вистинско за тоа, со хаосот што се одвива во Ормутскиот теснец и повеќето земји од Блискиот Исток. Американците ги ставија своите шепи на венецуелската нафта, компаниите од САД се подготвени да инвестираат. Најголемиот проблем е инфраструктурата, која е застарена и во многу лоша состојба. Експертите проценуваат дека е потребно да се инвестираат околу 180 милијарди долари во објекти и нафтоводи во следните 10 години.

Јасно е дека дури и со најдобри намери, убавата Венецуела ќе мора долго да чека подобри денови.

Мадуро, заедно со неговата сопруга Силија Флорес, е во затвор во Њујорк, под обвинение за наркотероризам и дистрибуција на кокаин. Тој се изјасни за невин. Според проценките, судењето веројатно ќе трае со години. Додека граѓаните на Венецуела сонуваат за моментот кога минималната плата ќе ја прескокне магичната граница од еден долар, пишува bizportal.rs.

foto freepik.com