Додека ФИФА сè повеќе го претвора турнирот во луксузен настан, Зохран Мамдани го искористи Светското првенство во Њујорк за да испрати сосема поинаква порака: градот им припаѓа на навивачите, мигрантите и обичните луѓе.

Њујорк е град кој овие денови дише за фудбал. На плоштадите, парковите, баровите и на големите екрани се веат знамиња на Бразил, Мароко, Шкотска, Германија, Еквадор и десетици други национални тимови. Во град каде што Светското првенство лесно може да помине незабележано поради својата големина и хаос, Светското првенство сепак стана дел од секојдневниот живот.

„Гардијан“ пишува дека во оваа атмосфера, едно име се споменува особено често - Зохран Мамдани, градоначалникот на Њујорк. Не како политичар кој фотографира на спортски настани, туку како некој што го разбира фудбалот, го зборува јазикот на навивачите и успева да го поврзе турнирот со идејата за град отворен за сите.

Мамдани, според „Гардијан“, го претворил Светското првенство во политичка и социјална порака без да биде наметлив активист. Тој бил присутен на натпреварите, комуницирал со навивачите, коментирал за резултатите, предупредувал за временските услови, додека постојано го враќал фокусот на тоа што треба да биде Светското првенство - прослава на различноста, заедништвото и играта.

Најголемиот контраст е во цените. Додека многу навивачи се огорчени од високата цена на билетите и трошоците за денот на натпреварот, Мамдани успеа да обезбеди лотарија за билети од 50 долари за жителите на Њујорк. Кога имаше извештаи за скап превоз до стадионот „МетЛајф“ во Њу Џерси, тој и гувернерката Кети Хочул го поддржаа воведувањето на шатл-бус од 20 долари. „Гардијан“ исто така објави дека тој реагирал на одлуката на ФИФА за забрана на флаширана вода од стадионите, која подоцна беше поништена.

За многу жители на Њујорк, тоа направи разлика. Не нужно затоа што одеднаш секој можеше да си ги дозволи натпреварите, туку затоа што некој во градската власт јавно кажа што мислат навивачите: Светското првенство не смее да биде само настан за богати туристи и корпоративни хотели.

Пораката на Мамдани за Њујорк како град на имигранти беше особено моќна. Во време кога федералната администрација испраќаше остри пораки за мигрантите и најавуваше зголемено присуство на имиграциската полиција, Мамдани инсистираше дека Светското првенство мора да ја одразува идејата за светот како заеднички простор. Неговата порака до навивачите и гостите беше едноставна: „Добредојдовте дома!“

„Гардијан“ забележува дека во оваа улога, Мамдани се наметнал како лице на една поинаква Америка – онаа што не се затвора, туку прима. Во град каде што живеат луѓе од речиси секоја земја учесничка, Светското првенство стана потсетник за тоа што веќе е Њујорк: глобален град каде што националните тимови не само што се гледаат на телевизија, туку се среќаваат и на улица, во метро, ​​во парк и пред големи екрани.

Затоа приказната за Мамдани и Светското првенство е повеќе од спортска епизода. Таа зборува за тоа како големите турнири можат да бидат многу повеќе од профит, маркетинг и безбедносни протоколи. Тие можат да бидат можност да се покаже кому навистина му припаѓа градот.

Во Њујорк, барем за време на ова Светско првенство, пораката е јасна: фудбалот не е само за оние кои можат да си дозволат најскапиот билет. Фудбалот е за оние кои навиваат на плоштадите, патуваат со автобуси, ги носат знамињата на своите родители и баби и дедовци и наоѓаат моментално чувство на дом во големиот град.