Иако на сите им е добро познато дека силниот долар влијае врз светската економија, аналитичарите посочуваат дека токму „на крилата на агресивната реторика на ФЕД и интензивниот раст на каматните стапки, со очигледна цел да се заузда инфлацијата и прилично деликатната геополитичка ситуација, огромните количества на капитал што се бараат сигурно ќе се засолнат на американските финансиски пазари“.

Годинава, особено од почетокот на војната во Украина американскиот долар повторно ја покажа својата моќ најпрвин на најликвидниот сегмент на девизниот пазар, каде што се тргува со валутите на најразвиените земји во светот.

Иако цела низа аналитичари и власти со месеци предупредуваа за проблемите што би можеле да произлезат од поскапувањето на американската валута, вперувајќи го прстот кон (посиромашните) земји како потенцијално најранливи, товарот на доминацијата на доларот го понесе во најголема мера по валути како што е шведската круна  (+22%) британска фунта (+21%) и јапонскиот јен (+25%).

Овие земји се благословени со високо развиен домашен пазар на капитал, поради што можат да си дозволат да се задолжуваат во домашна валута. Од друга страна, земјите во развој обилно ја користеа можноста за поевтино задолжување во една од воспоставените светски валути, со што се отвора простор за значителни макроекономски салда, бидејќи уредното сервисирање на обврските од издадените обврзници првенствено е условено од стабилен курс на домашната валута.

Вкупниот износ на заеми кои Меѓународниот монетарен фонд ги има на својот биланс, кредитирање на финансиски ранливи членки како Замбија и Пакистан, во август достигна рекордни 140 милијарди долари (во вкупно 44 програми за поддршка).

Со рекордни бројки трета година по ред, вкупната бројка сигурно ќе продолжи да расте, тестирајќи ги капацитетите на ММФ бидејќи сумата на сите договорени заеми (од кои некои се уште чекаат на реализација) достигна 268 милијарди долари. Гледајќи ги работите во тој контекст, растот на курсот на доларот од само 5 отсто во споредба со виетнамскиот донг, 6 проценти во однос на кенискиот шилинг, па дури и пад од 7 отсто во однос на уругвајскиот пезос навистина изгледа нереално.

Во такви околности, епилогот од незапирливиот напредок на доларот не е премногу изненадувачки: од четирите најголеми економии во светот (по САД), дури три интервенираа на различни начини на девизниот пазар, обидувајќи се барем да успорат интензитетот на неповолниот тренд.

Обединетото Кралство го стори тоа по панични реакции од инвеститорите по објавувањето на детали за најавената промена на насоката во фискалната политика под палката на новиот премиер, што предизвика девизниот курс GBP/USD да се спушти на историски најниско ниво (1,04 долари ) и чекор кон паритет.

Кина се одлучи за малку посуптилен пристап, како што доликува на „планирана економија“, предупредувајќи ги шпекулантите да не си играат со оган бидејќи тоа може да заврши со фатални последици за нив. Многу го отежна обложувањето на падот на вредноста на јуанот, а во исто време може и индиректно да управува со девизниот курс преку инструкции до најголемите државни банки.

Јапонија, од друга страна, не се замара премногу со деталите: за прв пат од 1998 година, Министерството за финансии одобри интервенција од (очигледно рекордна) 20 милијарди долари, која освен краткорочен шок, сè уште ја нема го постигна саканиот ефект.

Вистинското прашање е до кој степен Џеј Пауел, гувернерот на ФЕД и Џенет Јелен, секретар за финансии, се подготвени да го игнорираат зајакнувањето на доларот и да се држат до зацртаниот курс, фокусиран на домашните настани. Наводно, за ова се подготвени да преговараат само во случај на поголем хаос на финансиските пазари, што може сериозно да го загрози американскиот финансиски систем и со тоа да го привлече вниманието на просечниот гласач.

Затоа повеќето набљудувачи веруваат дека веројатноста за координирана интервенција на пазарот е сè уште прилично мала, иако на сите им е очигледно дека унилатералниот став го турка остатокот од светот во рецесија (што ќе го погоди американскиот корпоративен сектор како бумеранг порано или подоцна).

Морис Обстфелд, поранешен главен економист на ММФ, смета дека доларот можеби би можел да се скроти со координирана акција на зголемување на каматните стапки (и воздржаност од ФЕД), истовремено предупредувајќи на можните погубни последици од продолжувањето на сегашниот тренд.

Договорот попознат како Плаза договор, склучен во 1985 година, своевремено отвори простор за заедничка интервенција: доларот тогаш беше уште посилен, но послабата домашна валута навистина беше во американски интерес.

Денеска, во пресрет на изборите за Конгресот и Сенатот, инфлацијата (од перспектива на гласачите) се јавува како клучен проблем што послаб долар може дополнително да го влоши. И затоа, барем до понатамошно известување, останува да се надеваме на гласни вербални интервенции од бројни функционери кои ништо значително не менуваат. Засега ништо не стои на патот на моќниот долар.