Жените трпат насилство и често  молчат за тоа -велат од невладиниот сектор. Тие бараат итни мерки но и законски решенија кои ќе понудат долгорочни модели за грижа и заштита на жртвите. Извештајот на Европската комисија ги нотира и критичните точки околу родово базираното насилство за кое сеуште многу малку се зборува и работи -вели за Фактор, Неда Чаловска од Хелсиншкиот комитет. Во делот од Извештајот срочен во 23 -тото поглавје за фундаменталните права, а  кои  се однесуваат  на еднаквоста на жените и семејното насилство, се вели дека и покрај Стратегијата за родова еднаквост(2013-2020) и Акциониот план (2013-2016) сеуште се потребни механизми за промовирање на родовата еднаквост, бидејќи постои видлив недостаток и ограничени можности за граѓанското општество активно да се вклучи во донесувањето на одлуки. “Новиот Закон за борба против семејното насилство е донесен да се заштитат жртвите, но истиот не ги признава сите форми на насилство и обезбедува само граѓанска постапка против сторителите. Сеуште владеат стереотипи, па има родово базирано насилство. Потребни се итни мерки за борба против двојна или повеќекратна дискриминација, особено против жените Ромки”-се вели во Извештајот. Дополнително дискриминацијата се споменува како сериозен проблем  и во 19 поглавје посветено на социјалните политики и вработувањето. Оттука се наведува дека е потребна измена на постојните законски решенија и нивно усогласување со европската регулатива. “Законот за заштита од дискриминација треба да се измени и да се усогласи, да се зајакнат механизмите за антидискриминација. Во наредната година, земјата треба особено да: → справи со невработеноста, особено кај младите и на долгорочно невработените лица; → подобри бипартитниот и трипартитниот социјален дијалог, особено во приватниот сектор и особено за колективното договарање; → обезбеди соодветни институционални и финансиски ресурси се ставени на располагање за спроведувањена социјалната инклузија и намалувањето на сиромаштијата кои се во Стратегијата”- се вели во Извештајот. Според Чаловска ова само дополнително покажува дека е  потребно  итно ратификување на Истанбуласката конвенција како почетна точка на еден долгорочен  процес на промена во перцепцијата и менталитетот на луѓето. „За државите коишто ја ратификувале оваа Конвенција се предвидуваат низа обврски  за целосно третирање на сите облици на насилство врз жената и превземање на сите соодветни мерки за заштита на жртвите и казнување на сторителите. Правата на жртвата треба да се во центарот на сите мерки кои се спроведуваат по пат на ефективна соработка и координација со сите надлежни органи но и со зголемена вклученост и ингеренции на невладиниот сектор “-вели Чаловска. Конвенцијата на Советот на Европа за спречување и борба против насилство врз жените и семејно насилство, популарно наречена  Истанбулска Конвенција е меѓународен документ со досега најсеопфатни законски решенија и политики за заштита од насилство врз жените. Конвенцијата досега е потпишана од 29 земји членки на Советот на Европа, а ратификувана од 13. Македонија оваа конвенција ја потпиша на 08.07.2011 година без резерви. Според истата правилно треба да се третира проблемот на насилство врз жените, а во Конвенцијата се дадени низа дефиниции за поимите како што се „насилство врз жените“, „домашно насилство“, „род“, „родово засновано насилство“ и „жени“. Од невладиниот сектор сметаат дека во земјава не се спроведуваат постојните закони,  а институциите не реагираат брзо на пријавеното  насилство. Само за споредба во Словенија велат постојат 14 шелтер центри, а во Македонија само 4,  од кои ниту еден за жртви од силување. “Сите форми на родово базирано насилство не се вклучени во законската рамка. Ова е утврдено и во најновиот извештај на Европската комисија. Сметаме дека треба да биде приоритет во нардниот период и да бидеме вклучени во сите процеси кои ќе се однесуваат на измена на закоснакта рамка. Беше донесен посебен закон за спречување и заштита на семејно насилство, меѓутоа тиој не ги опфати сите форми на родово базирано насислтво, кои всушност ги опфаќа и Истамбулската конвенција”- додава  Неда Чаловска од Хелсиншкиот комитет за човекови права. Последниве две години Македонија се соочува со нов сериозен проблем и најтешка форма на насилство врз жените- фемицид.  Проблем кој според невладините организации мора сериозно да се третира и да се  реши.  Минатата година статистиката  регистрира четири случаи на фемицид,  кои според активистите кои работат на оваа проблематика укажува на нефункционирање на системот за заштита на жртвите од  семејно насилство. С.Б.