Моментално, Венецуела произведува околу 800.000 барели нафта дневно, што е далеку под врвот од 3,5 милиони барели дневно во 1990-тите.

Падот на производството следеше по експропријацијата на американските нафтени компании, потоа за време на глобалниот пад на цените на нафтата помеѓу 2014 и 2016 година, додека пандемијата во 2020 година дополнително го намали производството.

Огромни резерви, но големи предизвици

Венецуела има најмалку 241 милијарда барели нафта што може да се обновува, според Вуд Мекензи, додека Бернштајн наведува дека резервите би можеле да достигнат до 300 милијарди барели, што е меѓу најголемите резерви во светот. Сепак, експертите предупредуваат дека главниот проблем не се подземните резерви, туку „вонземските“ фактори: недостаток на инвестиции, лошо управување и занемарување на државниот сектор, што доведе до пад на производството за дури 70 проценти од национализацијата во 2007 година.

Американските нафтени компании остануваат скептични поради политичката и инвестициската неизвесност. Ексон Мобил го оцени пазарот како „неинвестирачки“, додека Шеврон, единствениот голем американски оператор во земјата, моментално произведува околу 240.000 барели дневно и планира да го зголеми за околу 50 проценти во следните 18-24 месеци со постојните инвестиции, пишува CNBC.

Потенцијал за закрепнување и американски интерес

Администрацијата на Доналд Трамп тврди дека фокусот е на ново производство, а не на враќање на национализираните средства. Во првите денови од продажбата на венецуелска нафта во САД, цените беа 30 oтсто повисоки од очекуваното, што ја потврдува подготвеноста на американските рафинерии, особено на брегот на Мексиканскиот Залив, да преработуваат венецуелска сурова нафта.

Аналитичарите на Волф Рисрч предвидуваат дека производството би можело да се зголеми на еден милион барели дневно со одржување на постојните капацитети, додека глобалното влијание ќе зависи од способноста на компаниите да го рестартираат производството без политички и безбедносни ризици.

Меѓународни конкуренти

Кинеските и руските државни нафтени компании, исто така, имаат права на неколку милиони барели во Венецуела, што дополнително ја комплицира состојбата на пазарот. Сепак, американскиот рафинериски систем во моментов е најдобро позициониран за преработка на венецуелска нафта, што создава нова геополитичка и економска рамнотежа во снабдувањето со енергетски производи.

Венецуела има огромни резерви на нафта, но политичката и инвестициската неизвесност го забавуваат брзото закрепнување на производството. За американските и меѓународните компании, клучните фактори се капиталната дисциплина, безбедноста на инвестициите и фокусот на ново производство, додека глобалните енергетски играчи внимателно го следат секој чекор во регионот, пренесува bizportal.rs.

foto freepik.com