Група странски работници во Србија го основаа неформалното здружение „Египетски работници“ со цел да се борат за своите права, кои работодавците редовно ги кршат.

Тоа се главно луѓе ангажирани за градежни работи кои дошле во Србија под однапред договорени услови, но како што велат, овие услови генерално не се почитуваат. Нивната претставничка, Тара Рукечи-Миливојевиќ, за „Данас“ објаснува дека станува збор за неколку групи работници кои дошле во Србија од Египет на различни начини и работеле за различни работодавци.

„Поточно, групата што работела во Јајинци вклучува девет египетски работници. Некои од нив работеле три месеци, некои околу еден месец. Според нивните изјави и достапната кореспонденција со работодавецот, нивните плати не биле исплатени во согласност со законот и договорите“, истакнува таа.

Тој додава дека наместо месечни плати, тие добивале само мала сума пари за храна.

„Втората група работници, која пријавила двајца работодавачи, бара малку повеќе од 2.000 евра по работник. Договорите што ги имаат работниците не ги содржат сите задолжителни елементи на договорот за вработување, иако тие поминуваат како такви кај Националната служба за вработување, Фондот за јавни услуги и други институции“, вели Рукечи-Миливојевиќ.

Како што додава тој, во овие договори честопати само се наведуваат, заедно со основните информации, дека работат со полно работно време од 40 часа неделно и дека часовната стапка се плаќа според законот - 308 или 337 динари на час.

„Проблемот се јавува затоа што работодавачите, за да избегнат повисоки даноци, склучуваат усни договори со работниците дека ќе им бидат платени пет, шест или во овој случај седум евра на час. Кога работниците подоцна ги бараат своите плати, тие се соочуваат со фактот дека договорот вели нешто сосема различно од она што им било ветено, поради што честопати напуштале побезбедни, но помалку платени работни места“, објаснува таа.

Работодавците потоа прикажуваат соодветни банкарски плаќања за минималната плата, но како што вели интервјуираниот на Данас, „тие молчат за фактот дека работниците работат многу повеќе од законскиот максимум прекувремена работа, а во некои случаи платите воопшто не се исплаќаат преку сметка, туку исклучиво во готово“.

Овие проблеми, нагласува, не се поврзани со едно градилиште или едно место.

„Работниците биле ангажирани и на други локации, вклучувајќи ги Бор, Златибор и Нови Сад. Во овие групи не се само египетски работници - има и работници од други земји, како и работници од Србија. Моделите се речиси идентични без оглед на локацијата: неплатени или делумно исплатени плати, нејасни договори и префрлање на деловниот ризик врз работниците“, предупредува Рукечи-Миливојевиќ.

Таа се сеќава дека работниците контактирале со полицијата, трудовата инспекција, амбасадата и други надлежни институции, но ништо не се променило.