Британската влада одби да одвои средства за спасување на историскиот тур-оператор Томас Кук и 9000 работни места.

Во исто време, британската влада одбива да ја исклучи можноста за (далеку поскапа) воена интервенција во Иран, пишува истакнатиот британски колумнист Нил Кларк.

Британската влада донесе две многу различни одлуки во ист ден. Премиерот Борис Џонсон ја потпиша смртната казна на најстариот светски тур-оператор „Томас Кук“, одбивајќи да вложи 150 милиони фунти во неа. Тој рече дека инвестицијата ќе создаде „морална опасност“ во случај другите компании да се соочат со финансиски тешкотии.

Потоа, летајќи за Њујорк на Генералното собрание на ОН, истиот Борис Џонсон одби да ја отфрли можноста за британска воена интервенција во Иран, поврзувајќи ја со напад врз саудиските нафтени објекти, за кој рече дека е „голема веројатност“ да се изврши точно од Иран, пишува Спутник.

„Јасно е, дека ако не замолат Саудијците или Американците, ќе разгледаме начин како би можеле да бидеме корисни“, рекол Џонсон.

„Колку интервенцијата би чинела г-дин Премиер?“, Прашува британскиот колумнист, и сам одговара дека „можеме да бидеме прилично сигурни дека цената на интервенцијата би била повеќе од 150 милиони фунти“. Веројатно само неколку дена интервенција би чинела толку многу, додава тој.

Приоритетите на владите во нео-конзервативната / неолибералната ера никогаш не биле појасни, тврди Кларк.

Долго време по Втората светска војна, западните влади генерално им служеа на интересите на граѓаните и нивната потрошувачка се одрази на ова. Но, од 1980-тите наваму, особено од 90-тите години, кога веќе немаше закани за конкурентскиот економски систем (комунизам), тие дејствуваа спротивно на интересите на повеќето луѓе. Потрошувачка на она што јавноста го сака, библиотеки или локални услуги, стоматолошки услуги или правна помош, е драстично намалено, додека се трошат за „елитни“ проекти како што е војната во Ирак или соборувањето на режимот.

Овие две изјави го ставаат Џонсон во нова перспектива. Кога зборуваме за „Томас Кук“, зборуваме за обични луѓе што резервираат договор за пакет. Ако Томас Кук беше финансиска институција што влезе во неволја, секако дека парите ќе беа на располагање. Ни беше кажано дека целата економија ќе пропадне без интервенција на владата. Принципите на слободен пазар ќе бидат укинати побрзо отколку што секој може да ги изговори „собраните дела на Милтон Фридман“. Но, Томас Кук не е финансиска институција.

Она што е шокантно, но не и изненадувачко, е тоа што некои финансиски институции спасени во 2008 година со интервенција на лабруистичката влада одиграа клучна улога во падот на Томас Кук, инсистирајќи на дополнителни 200 милиони фунти за спасувачкиот пакет. Банките на доверителите, спасени со парите на британските даночни обврзници, уште еднаш не успеаја да ги поддржат британските бизниси.

Тоа исто така го открива односот на владата на Џонсон со другите конзервативни влади кон домашната економија. Кога „Ролс Ројс“, друга британска компанија од која зависат илјадници работни места, падна во тешкотии во раните 1970-ти, владата на конзервативниот премиер Тед Хит ја национализираше фирмата. Компанијата е спасена, а фабриките за автомобили и авијации се сè уште силни денес. Всушност, тие се светски лидери.

Ако Борис Џонсон беше премиер во 1971 година, тој веројатно ќе дозволеше да се распадне „Ролс Ројс“.

Вреди да се истакне, за оние кои тврдат дека поседување јавен удел во туристичка агенција е лудо, дека „Томас Кук“ беше успешна државна компанија помеѓу 1948 и 1972 година. Хит беше во право кога го национализираше „Ролс Ројс“, но не беше во ред кога го приватизираше Томас Кук.

Никој не оспорува дека менаџментот на компанијата и донесе лоши одлуки во последните години или дека е потребно да се направат измени и да се воведат радикално нови маркетинг стратегии. Но, надворешните фактори за кои фирмата не може да се обвини, исто така, играа улога. Една од нив е неизвесноста околу „Брегзит“. Треба да се спомене падот на фунтата.

Јавните средства инвестирани во Томас Кук ќе и дадат на компанијата време да се прилагоди на новите околности и да ги заштити работните места. Британската влада сега ќе мора да инвестира околу 600 милиони фунти за да врати околу 150.000 британски туристи низ целиот свет и да плати за нивно сместување. На овие трошоци треба да се додаде социјална програма за околу 9000 работници кои ги изгубиле работните места, како и придонесите за Национално осигурување, така што одлуката да не се инвестираат 150 милиони фунти нема никаква смисла.

Ова е така ако ги разгледаме работите логично. Доколку, сепак, сфатиме дека целта на британската влада деновиве не е да им помага на граѓаните, тоа има смисла, заклучува британски колумнист.