Софиа и Марко се авантуристички пар од Италија, вистински сонувачи кои го живеат својот сон. Пред неколку месеци тие ја посетија Македонија, а во интервју за Женски магазин го откриваат нивниот номадски живот, посетата на над 40 земји во светот и магијата што ја доживуваат на патувањата.

Потекнуваат од Пиедмонт, поточно од две мали селца близу Алба. Иако во Италија имале сигурна работа – Марко со постојан договор во винарија, а Софиа го делела времето помеѓу универзитетот и работа како келнерка и бејбиситерка – љубовта кон авантурата и истражувањето ги натерала да го изберат патувачкиот, номадски живот.

Нивната љубовна приказна започнала пред 11 години, кога ги запознал нивен заеднички пријател. Марко отсекогаш имал страст кон патувањата, а Софиа се вљубила во моторите и чувството на слобода и адреналин што го носат патувањата. По два месеци врска, тие тргнале на нивната прва мотоциклистичка авантура низ јужна Италија и од тогаш не престанале да истражуваат – со мал буџет, мотор и шатор, подготвени за прилагодување, природа и авантура.

Со текот на годините, нивната љубов кон патувањата прераснала во глобална авантура: од мотоциклистички патувања низ Италија, до реставрација и подготовка на нивниот кампер „Фиат Дукато“, кој го довеле до совршенство за долги патувања. Преку Европа, па сè до далечни земји како Норвешка и Австралија, тие учеле да живеат со малку, но со големо уживање во секој момент.

За време на нивната посета на Македонија, Софиа и Марко биле импресионирани од природата, гостопримливоста на луѓето и културното богатство. „Зелено, бујно, и спектакуларно!“, велат тие за пејзажите, а за локалното население додаваат: „Бевме многу импресионирани од виното; не знаевме дека Македонците се исто така одлични производители!.“

Ова интервју открива како двајца млади луѓе од Пиедмонт го следат својот сон, патувајќи низ светот, надминувајќи стравови и стереотипи, и учат од секое место и човек што го среќаваат на патот.

ЖМ: И двајцата сте по потекло од Италија – од кои градови или региони доаѓате и како вашето растење таму ја обликуваше вашата љубов кон патувањето?

-Ние двајцата сме од Пиедмонт, од две мали селца близу Алба. Нашето воспитување не влијаеше многу на нашата страст за патување, но нè научи на почит кон другите и љубопитност.

ЖМ: Пред да ја започнете оваа номадска авантура, каков беше вашиот живот во Италија?

-Марко работеше со постојан договор во винарија кај еден од најважните производители на вино во северна Италија. Јас (Софиа) го делев своето време помеѓу универзитетот и работата како келнерка и бејбиситерка.

Секој слободен момент го користевме за да истражуваме нови места, повторно да ги откриваме нашите омилени дестинации и да се чувствуваме слободни и живи. Патувавме со мотор седум години, а во 2018 година стигнавме до Северниот Кејп и покрај илјадниците предизвици на патот. Тоа беше големо достигнување.

ЖМ: Како се запознавте и во кој момент сфативте дека ја делите истата страст за авантура и истражување?

-Се запознавме пред 11 години, благодарение на заеднички пријател.

Марко отсекогаш имал страст за патувања и откако на 14 години го добил својот прв мотор, никогаш не престанал да патува.

Јас претходно немав многу патувано; мојот живот повеќе беше насочен кон природата и едноставните радости од секојдневните активности на семејната фарма.

Кога се запознавме, Марко ме запозна со моторите; веднаш се вљубив во чувството на леснотија, слобода и адреналин. Имавме 19 и 20 години! По два месеци врска, заминавме на патување со мотор во јужна Италија и оттогаш никогаш не престанавме да истражуваме.

Секогаш патувавме со мал буџет, со мотор и шатор, што совршено одговараше на нашиот дух – прилагодување, природа и авантура.

ЖМ: Како првпат се роди идејата да патувате низ светот со кампер?

-И тука сè започна со Марко. Уште од дете тој имал еден сон: Австралија. Кога ми го призна тоа, не беше лесно. Поради многуте предрасуди и стереотипи, како и постојаните негативни приказни на телевизија, се плашев да посетувам муслимански земји.

Со текот на годините, благодарение на постојаните патувања кои почнаа да ми го отвораат умот, како и на документарците од луѓе кои ја поминале оваа рута, почнавме да размислуваме да го претвориме овој луд сон во реалност. Времето беше совршено, бидејќи јас го завршував универзитетот, а ние земевме пауза од една година за да го направиме тоа.

Ковид нè забави, но не нè запре! Затоа решивме да тргнеме на патување низ Европа со кампер, за да почекаме подобро време за преминување на границите, да го тестираме камперот и да се увериме дека сè функционира, како и да видиме дали можеме да живееме 24/7 во простор од 5 метри.

На крајот, тоа беше најдобрата одлука, бидејќи две години работевме и сезонски во Норвешка. Тоа ни овозможи да заштедиме дополнителни пари кои подоцна ни беа потребни за патувањето.

ЖМ: Кажете ни нешто за вашиот кампер – дали има име и како го подготвивте за толку долго патување?

-Нашиот кампер Fiat Ducato се вика Волемби. Името е поврзано со лик од Хари Потер, што многу го сакаме!

Две години патување и работа низ Европа беа клучни за добро да го запознаеме камперот, да ги разбереме неговите слабости и како функционира. Марко е многу добар со механика и секогаш наоѓа начин да поправи сè. Затоа тој го направи поголемиот дел од работата за подготовка на камперот за патувањето, како на пример менување на масло, сопирачки и поправка на електричниот систем.

Исто така ја подигнавме суспензијата со нови лиснати пружини и амортизери. Инсталиравме и филтер за водата за да биде безбедна за пиење. Алатите и резервните делови се неопходни за вакво патување, иако најчесто токму тој дел што ти треба – не си го понел.

ЖМ: Колку километри имате извозено досега низ 40-те земји што сте ги посетиле?

-Досега имаме изминато 95 илјади километри.

ЖМ: Како ги финансирате вашите патувања и како одржувате одржлив номадски начин на живот?

-Го започнавме овој начин на живот во 2021 година, кога заминавме во Норвешка и најдовме работа за три дена. Така станавме сезонски работници. Работиме неколку месеци во земји каде што платите се добри, а во остатокот од годината патуваме.

Трошоците за живот во кампер се многу помали отколку кога живеевме во стан, но и користиме многу помалку ресурси. Водата и електричната енергија во кампер не се бесконечни, па мораме да внимаваме колку и како ги користиме.

ЖМ: Како изгледа еден типичен ден за вас кога сте на пат?

-Секој ден е различен; животот на пат значи дека секогаш се случува нешто неочекувано, што често ги менува нашите планови. Обично го организираме денот претходната вечер, одлучувајќи дали треба да купиме нешто, да наполниме вода, гориво и слично. Ги пронаоѓаме атракциите што сакаме да ги посетиме и ја проверуваме временската прогноза.

Ако времето е лошо, го користиме за да возиме повеќе километри или работиме на нашиот проект на YouTube и блогот. По појадокот, го средуваме камперот пред да тргнеме. Сè мора да биде на своето место за да не се оштети нешто додека возиме.

Во текот на денот го следиме нашиот план: посетуваме места, одиме на прошетки. Околу еден час пред да се стемни одлучуваме каде ќе преноќиме. Користиме апликации каде заедницата на кампер-патници споделува рецензии и информации за места за паркирање. Кога ќе пристигнеме, ако мислиме дека местото е безбедно, застануваме и уживаме во околината.

Патувањето со кампер ни дава можност да паркираме на неверојатни места: плажи, панорамски точки, планини и езера. Ако требаше да спиеме на истите места во хотел, сигурно ќе беше многу поскапо.

По вечерата, секој има малку време за себе. Јас вежбам јога или читам книга, а Марко ја гледа својата омилена ТВ-серија или игра дама.

ЖМ:Досега сте посетиле 40 земји – која дестинација најмногу ве воодушеви и зошто?

-Дестинацијата што најмногу ни се допадна е Киргистан, поради неговата спектакуларна природа. Видовме неверојатни места – зад секој свиок има нови и уникатни бои и форми.

ЖМ: Дали имаше некоја земја што ве изненади најмногу, на начин што не сте го очекувале?

-Земјата што нè изненади најмногу беше Пакистан. Имавме целосно искривена представа за оваа земја и особено за Пакистанците. За нас, тие беа најгостопримливите луѓе на целото патување! Луѓе кои имаат малку, но со голема волја го делат со вас. Толку многу човечност, толку многу топлина, толку голема желба да ја поправат својата лоша репутација во светот.

ЖМ: Дали некогаш сте доживеале момент за време на патувањата што целосно ви ја променил перспективата за животот?

-За време на нашето патување низ Азија зборувавме со многу луѓе, често со очи полни соништа, кои не прашуваа како е во Италија, како е во Европа. 

Една од најголемите лекции што ја научивме беше благодарноста за тоа што сме родени во среќниот дел од светот. Имаме еден од најсилните пасоши во светот, додека некои од нив дури и не можат да ја напуштат својата земја, да патуваат или да се преселат за работа. Не станува збор само за тоа да имаш пари, туку да имаш право да се движиш слободно. Откако го сфативме ова, сè што правиме добива уште поголемо значење и сме благодарни што имаме право на избор во многу аспекти од нашиот живот.

ЖМ: Кој е најтоплиот и најсрдечен момент што сте го доживеале со локалното население за време на вашето патување?

-Најубавиот момент беше во Индија. Веќе беше 16 часот, а во Индија е особено важно, повеќе отколку во другите земји, да се најде место за ноќевање пред да се стемни, инаку може да биде многу опасно. Сè уште ни остануваше половина час возење за да стигнеме до местото што го избравме за спиење, кога останавме дефект.

Еден млад човек ни пријде, зборувајќи англиски, и ни помогна да најдеме решение. Тој остана со нас додека неговото семејство замина дома, на еден час возење од тој град. Конечно, кога го решивме проблемот, момчето не покани во неговиот дом. Стигнавме во 1 часот наутро, а целото негово семејство не чекаше со готова вечера. Следниот ден останавме со нив цел ден. Ни покажуваа убави места, не учеа како да готвиме и јас добив Мехнди (форма на привремена декорација на кожата со употреба на паста создадена со к'на) на раката. Практично не третираа како дел од нивното семејство. Навистина беше многу емотивно!

ЖМ: Како првпат одлучивте да ја посетите Македонија?

-На патот назад кон Италија решивме да посетиме други земји од Балканот. Никогаш не ја разгледувавме Македонија како дестинација за патување. Никогаш не бевме слушнале за неа, па бевме љубопитни да ги видиме пејзажите и атракциите и да откриеме повеќе за културата, историјата и кујната.

ЖМ: Какви беа вашите очекувања пред да пристигнете и дали реалноста ги исполни?

-Немавме никакви очекувања бидејќи ни беше непознато, па решивме да не истражуваме премногу и само да оставиме да бидеме изненадени. 

Во Италија има многу луѓе од Македонија – на пример, девојката на мојот брат и мојата колешка. Кога им кажавме дека ќе одиме во нивната земја, тие беа навистина изненадени и среќни!

ЖМ: Што ви остави најсилен впечаток додека престојувавте тука – природата, храната, културата или луѓето?

-Македонија ја посетивме на една недела, па немавме премногу време за да воспоставиме длабок контакт со локалното население. Но, имавме неколку многу интересни средби. Еден господин нè пречека како пријатели кога го виде италијанскиот регистарски таблички на нашиот кампер.

Македонците често се многу среќни кога го забележуваат тоа, бидејќи имаат роднини во Италија или самите биле таму. И веднаш следеше празнување и желба да се сподели сè што знаеме за земјите едни на други.

Бевме многу импресионирани што толку многу луѓе, од бензинската пумпа до пекарот, зборуваат англиски. Во Италија тоа не е случај, иако сме земја каде туризмот е многу важен.

Бевме многу импресионирани од виното; не знаевме дека Македонците се исто така одлични производители!

И природата: зелена, бујна и спектакуларна!

Навистина го ценевме културниот микс што ја прави вашата земја уникатна.

ЖМ: Која е највредната лекција што ја научивте откако пропатувавте низ 40 земји?

-По посетата на 40 земји, сфативме дека сите ние сме исти. Обичните луѓе едноставно сакаат да живеат во мир со своите семејства, да имаат безбедно место за престој и полн стомак. Научивме колку е важно да се биде човечен кон другите и да не се плашиме од различноста, бидејќи средбите нè збогатуваат. Сите имаме нешто да научиме од другите и да им го предадеме!

ЖМ: Дали понекогаш ви недостига стабилност, рутина или животот назад во Италија?

-По пет години живот во кампер, научивме дека ни е потребен баланс за да се чувствуваме добро. Периодите на стабилност, кои ги имаме кога одиме на работа, се важни бидејќи ни даваат можност да се одмориме и да живееме мирно без да се грижиме секој ден каде е безбедно да спиеме, каде можеме да најдеме вода и слично. Но тие се исто така есенцијални за повторно да ја откриеме љубопитноста, енергијата и чудото кои избледнуваат по одреден период на патување, кога веќе не ја цениме истата магија како порано.

Од друга страна, премногу статичност ни создава чувство на заробеност, ограниченост и нè лишува од воздух.

ЖМ: Каде се наоѓате моментално и колку долго планирате да останете таму?

-Моментално сме во Нов Зеланд со виза за работа и патување. Ќе останеме тука до крајот на годината. Веќе ја завршивме првата тримесечна работа, што е максималниот законски период со ист работодавач. Денес започнуваме да патуваме кон Јужниот Остров. Во рок од два месеци планираме да најдеме друга работа.

ЖМ: Кои земји се следни на вашата патна мапа?

-Следната земја конечно ќе биде Австралија, првичниот сон на Марко. Ќе видиме – научивме да не планираме премногу, бидејќи животот секогаш нè изненадува.

ЖМ: Дали имате конечна дестинација на ум или ова е авантура без однапред одреден крај?

-Светот е огромен! Навистина сакаме да посетиме добар дел од него. Ако навистина сакаш да го запознаеш едно место и неговите луѓе, мора да живееш со нив еден период; не е доволно само да го истражиш за една недела. Тоа бара многу време! Додека имаме желба и љубопитност да се отвориме кон другите, сакаме да продолжиме.

ЖМ: Дали се гледате себеси како живеете ваков номадски живот засекогаш?

-Не, порано или подоцна сакаме да создадеме свое место каде што ќе можеме да се враќаме помеѓу патувањата за да ја обновиме енергијата.

ЖМ: Кој е подобар во навигација – Софиа или Марко?

-Нема спор – Марко е победникот. Има неверојатно просторна меморија. Секогаш кога се обидувам да му дадам насоки, Марко секогаш ми се насмевнува и тргнува во спротивен правец, и секогаш е во право!

ЖМ: Која е најсмешната или најнеочекуваната ситуација што ви се случила на пат?

-Неочекувано! Во Турција, бевме близу езерото Ван. Имаше неколку момчиња на возраст од 11-13 години кои ги чуваа своите крави. Тие полека ни се приближија и се обидоа да комуницираат со нас. На крајот не поканија да им се приклучиме за ужинка. Ги споделија деликатесите што нивните мајки ги подготвиле со љубов – сирење, домашен леб, маслинки и неизбежниот „çay“. Не очекувавме таква гостопримливост од толку мали деца!

ЖМ: Ако треба да го опишете вашето патување со три збора, кои би биле тие?

-Човечност: за големата гостопримливост и великодушност што ја доживеавме.

Благодарност: за времето, слободата, правата и здравјето што ги имаме. Благодарност за малите нешта, кои се најважни.

 Промена: од ова патување се враќаме променети. Имаме различно ниво на свесност, ги разбиеме многу од нашите предрасуди, научивме повеќе да им веруваме на луѓето, да се прилагодуваме на секоја ситуација и да се соочуваме со проблемите со различен дух, да бидеме флексибилни и да цениме повеќе што имаме отколку што ни недостасува.

ЖМ: Каков совет би им дале на парови кои сонуваат да започнат слична авантура?

-Не чекајте вистински момент или да бидете целосно подготвени, бидејќи тој момент никогаш нема да дојде. Направете го сега, бидејќи времето не се враќа. Секогаш постои идејата да се живее по пензионирањето, но дали сме сигурни дека тој момент ќе дојде? Дали ќе имате енергија да се соочите со постојани физички и ментални предизвици? Дали ќе имате желба да прифатите предизвик и да се соочите со своите најголеми стравови?