Недобивањето датум беше јасно наговестено месеците пред јуни, не само од интервјуата на францускиот амбасадор Тимоние, ами и од други дипломати со ист таков дипломатски јазик. И да, беше јасно дека ЕУ додека не си го среди дворот нема ни да помисли да прима нови држави. Особено не по грешката со Бугарија и Романија. Аналогно на последното, беше реално дека Македонија нема да добие датум заради тоа што судството не се реформираше, не ни почна, а корупцијата во власта доживеа кулминација: Рекет, и Рекет 2... Бесмислено е да се обвинува ЕУ за недобивањето датум, таа никогаш тоа не го гарантираше дека ќе дојде со промената на името. Отворањето дипломатска војна со Франција и другите членки обвинувајќи ги за рампа на патот кон ЕУ е апсурд .

Предвремените избори се очекувани, иако јавноста чекаше оставка од премиерот. Сметам дека во време кога Македонија уште не поминала ни една  година од претседателските избори, ниту граѓаните ниту политичките тркачи се подготвени за ова. Но е неизбежно, и мандатот го има народот за да избере кому му верува и кој сака да го води.

Предноста несомнено е во рацете на опозицијата, со оглед на скандалите што непрестајно ја нишаат актуелната власт, но се ќе зависи од програмите на партиите. Народот сака стабилна економија и стабилен стандард, популистички навраќања и потсетувања на диктатури и слично нема да поминат. Тоа не ги измива долговите што државава ги таложи еднаш неделно, оти на крајот се наплаќаат преку граѓаните. Сега ќе бидат неопходни вистински економски реформски програми.