Додека вртењето на стрелките на часовникот ја распаруваа спокојната тишина во мојата соба, размислувам како да успеам да ја натерам солзата да не тргне повторно од моето око. Ги пишувам последните страници од книгата „Ова не е крај“. Се обидувам да удирам на тастатурата во ист ритам со часовникот. После неколку испишани редови, погледот ми се замагли. Солзите повторно ја добија битката. Како ранет војник, осамен, безнадежен, ги затворив очите и во мислите ти се обратив: „Ех, Тоше, кога би можел сега да ми пратиш некој знак, да ми кажеш каков да биде крајот... Потонав во сон. А, во него ти.

„Како се вика книгата?“, ме прашуваш.

„Ова не е крај“.

„Не ми се допаѓа насловот“. Твојата гласна насмевка го прекинува молкот. Се шегувам, ми велиш и почнуваш да ги собираш испишаните листови бела хартија, расфрлани околу нас.

„Што бараш?“ - те прашувам.

„Ги барам листовите во кои ти ме опишуваш мене. Тоа ми е многу битно“.

Еве ги. Му подадов еден од нив на кој го имав напишано следново:

„Ќе му го дофатев погледот што луташе во сликата на телевизорот или во аглите на белите ѕидови. Погледот му беше наивен, но никогаш безначаен Неговиот ум имаше моќ да ги забележува и најситните детали, да ги складира сите зборови, да ги запишува настаните што вртоглаво се менуваа во неговиот животот. Набљудуваше со голема остроумност, ги сфаќаше темелно нештата, ја откриваше и внатрешноста на луѓето покрај себе. Но, ретко ги откриваше своите забелешки, само пред одбраните, на кои најмногу им веруваше. Личноста му беше опкружена со таинственост. Интровертноста како црта од неговиот цврст карактер, ненаметливо будеше кај луѓето стравопочит. Очите му беа огледало на душата. Но, ретко кој можеше да ја прочита пораката што ја испраќаа“.