Тоа што Иванов го направи оваа година, со недавањето мандат на Заев, е практично исто како она што го направи лани, со аболицијата – најгрубо кршење на уставниот поредок на државата. Дали тој се однесува така затоа што е марионета, т.е. е уценет со нешто, или па затоа што е еден од главните актери, т.е. активен креатор на тие политики, е сосема небитно. Битно е дека тој ќе стори сѐ што може за да ја одржи на власт бандата на Груевски. Многу е важно да се сфати и дека тој не се однесува непресметливо, како што некои тврдат, туку совршено рационално за некој кој е дел од ваков криминален режим. Тој знае дека ќе биде санкциониран ако има смена на власта, па затоа ќе стори сѐ што е во негова моќ за да не дојде до тоа.

Вистинските прашања според мене се – дали на парламентарното мнозинство му е јасно ова и дали тие имаат соодветен противодговор на ваквото однесување? Дилетантски е да се очекува дека Иванов ќе го даде мандатот ако се избере претседател на Собранието, или ако парламентарното мнозинство се откаже од платформата, или дури и ако има нови избори и на нив ВМРО-ДПМНЕ убедливо изгуби. Оттука, со чекање да завршат дискусиите во Собранието, па дури и со учеството во нив, ништо не се постигнува, освен што расте разочараноста и апатијата во општеството.

Затоа, парламентарното мнозинство треба да направи добар план за брз избор на нов претседател на Собранието и на нова Влада. Мнозинство треба да си ја земе власта која граѓаните му ја доделија на изборите, а не да дозволува тортура од страна на малцинството.