Разговорот за донирање органи е еден од оние што често ги одложуваме – тежок, емотивен, понекогаш и непријатен.

Разговорот за донирање органи е еден од оние што често ги одложуваме – тежок, емотивен, понекогаш и непријатен. Но токму тој разговор, воден навреме и искрено со најблиските, може еден ден да значи живот за некого. Одлуката дали по смртта сакаме да ги донираме нашите органи не е само личен избор, туку и порака до семејството – порака што им олеснува во најтешките мигови и им дава сигурност дека ја исполнуваат последната желба на својот сакан.

Денес, на 14 февруари – Националниот ден на донатори на органи – се потсетуваме дека хуманоста нема крај. Тоа е ден кога им оддаваме почит на сите оние кои донирале органи, ткива, крв или коскена срцевина и со тоа спасиле или подобриле нечиј живот. Тоа е ден што нè учи дека човечкиот дух е најсилен кога се дава.

Во Република Северна Македонија, во изминатите години, свеста за органодарителството постепено расте. Со поддршка на здравствените институции и кампањите, темата сè почесто се отвора во јавноста.

Неколку клучни факти за изминатиот период:

* Во последните години се реализирани повеќе успешни трансплантации на бубрези, срце и црн дроб од починати донатори.

* Направени се и трансплантации од жив дарител, особено бубрежни трансплантации, најчесто меѓу блиски роднини.

* Листите за чекање за трансплантација сè уште постојат, а за многу пациенти донацијата претставува единствена шанса за продолжување на животот.

* Секој донор може да спаси повеќе животи – еден донор на органи може да спаси до осум лица, а со донација на ткива да помогне на уште многу повеќе.

„Тивките херои“ – семејствата што рекоа „да“

Кога зборуваме за дарување на органи од починат донор, во Македонија во 2020 година се случи еден од хуманиот и најемотивниот момент во македонската здравстевна историја.