Дипломатијата е дејност во сурови услови, кои понекогаш се манифестираат во војни и оружени судири.

Потребна е мудрост и вештина да се спои неспоивото. Затоа понекогаш формулациите се завиткани и не до крај разбирливи.

За жал, таква мудрост и вештина отсуствуваа кај Претседателот Киро Глигоров кој успеа сериозно да ги залади односите со Бугарија, кога одби да склучува билатерални договори со компромисната формулација за јазиците на кои е составен договорот.

Со големо визионерство, Љубчо Георгиевски направи пробив со прифаќањето на компромисната формулација во која Бугарија во завиткана форма го признава постоењето на Македонскиот јазик, иако официјално го негира неговото постоење.

И Договорот за пријателство од 2017 година ја задржа истата формулација за јазиците на кои е составен договорот. Тоа е она што дипломатијата може да го испорача.

Во ЕУ Бугарија може да праќа декларации и ноти во кои ќе ја искаже својата официјална позиција за македонскиот јазик. Но, не може да ја спречи употребата и именувањето на нашиот јазик како македонски. А јазикот ќе ни се именува таму кај што мора, а во сите други прилики нема ни да се спомнува.

“Нама толико треба, а Французи нису могли више” гласеше коментарот на легендарниот спортски коментатор Драган Никитовиќ по едно реми на Југославија против Франција во квалификациите за светското првенство 1990 (мислам дека беше на гости во Париз). Вистина е, Југославија имаше подобар тим кој можеше да победи, ама целта беше да се освои бод, а не да се надигра Франција.

Нам толку ни треба, а Бугарија не може да добие повеќе“, напиша тој.