Ќе го сретнете во болничкиот ходник, насмеан, прецизен и посветен.

Но, истиот човек во младоста, неговите сограѓани можеле да го сретнат на сцена како гитарист на бенд или некаде по кривините, сам со моторот и мислите. Во еден период бил и радиоводител во првото приватно гостиварско радио. Д-р Мерџаноски директор на ТОАРИЛУЦ,  е доказ дека во животот може да се живее на многу нивоа - професионално, уметнички и со страст.

Неговата приказна нè потсетува дека не треба да се плашиме да ги следиме своите интереси, дури и ако тие изгледаат како сосема спротивни светови. Кога ги слушаме срцата и си дозволуваме да бидеме повеќе од една улога, животот добива смисла и боја. 

Верува во систем што не е централизирана тврдина, туку мрежа што стигнува до секој граѓанин. Нагласува дека ТОАРИЛУЦ има одговорност да биде двигател на таа промена - со стручност, транспарентност и континуирана едукација.

Остана верен на своите корени. Со сопругата д-р Гордана специјалист по ОРЛ, ќерката Јелица (23) и синот Огнен(19) кои тргнаа по патот на медицината, живее во Гостивар. 

 ЖМ: Клиниката за ТОАРИЛУЦ постави нови стандарди во македонското здравство со првата операција со навигациски систем за колк и комплексни интервенции на ’рбетниот столб. Што значи ова достигнување за пациентите и за позиционирањето на клиниката како водечки центар во регионот?

-Воведувањето на навигациски систем за операција на колк и реализацијата на комплексни интервенции на ’рбетниот столб претставуваат историски чекор за македонското здравство. Тоа за пациентите значи поголема прецизност, помал ризик од компликации, пократко време на опоравување и резултати споредливи со најсовремените европски центри. За клиниката тоа е јасна порака дека сме подготвени да чекориме рамо до рамо со водечките институции во регионот. Кога една јавна установа поставува нови стандарди, таа не само што лекува, туку и гради доверба и самодоверба кај целиот здравствен систем.

ЖМ: Паралелно со напредните операции, се реализира реновирање на КАРИЛ, оперативниот блок и дисперзија на здравствени услуги надвор од клиничките центри. Каква е Вашата визија за иднината на јавното здравство и улогата на ТОАРИЛУЦ во враќањето на довербата кај граѓаните?

-Паралелното реновирање на КАРИЛ, оперативниот блок и проширувањето на здравствените услуги надвор од клиничките центри е дел од поширока визија - модерно, достапно и достоинствено јавно здравство. Верувам во систем што не е централизирана тврдина, туку мрежа што стигнува до секој граѓанин. ТОАРИЛУЦ има одговорност да биде двигател на таа промена -со стручност, транспарентност и континуирана едукација. Довербата се враќа кога пациентот ќе почувствува дека е слушнат, почитуван и безбеден.

ЖМ: Пред извесен период ја добивте и Наградата за хуманост „Мајка Тереза“, признание кое ја надминува медицината и зборува за човечноста во професијата. Што значи оваа награда за Вас лично и како хуманоста се преточува во Вашата секојдневна работа со пациентите?

- Наградата за хуманост „Мајка Тереза“ за мене има посебна тежина затоа што ја надминува стручноста и навлегува во суштината на лекарската професија - човечноста. Таа е потсетник дека секоја дијагноза има лице, секоја операција има приказна, а секој пациент носи страв и надеж. Хуманоста во мојата секојдневна работа значи да одвојам време за збор, за објаснување, за охрабрување. Понекогаш токму тој човечки допир лекува повеќе од скалпелот.

ЖМ: Има некоја топлина во начинот на кој ги споделувате новините од вашето работење на социјалните мрежи. Се добива впечаток дека кога зборувате за професијата, како таа да ве одбрала вас, а не вие неа. Кога го почувствувавте првиот повик?

-Професијата ја почувствував како повик уште во раните години, кога сфатив дека медицината не е само знаење, туку одговорност кон животот. Имаше моменти кога разбрав дека таа ме избрала мене - особено кога првпат видов благодарност во очите на пациент. Тоа чувство не се учи, туку се живее.

ЖМ: Постојат случаи што ги паметиме со разум и такви кои оставаат белег на душата. Кој настан незабележливо го променил погледот на вашиот живот?

-Има случаи што ги паметиме по сложеноста, но има и такви што тивко го менуваат нашиот поглед кон животот. Еден тежок пациент, кој и покрај сите прогнози покажа неверојатна волја за живот, ме научи дека медицината има граници, но човечката сила често ги поместува. Од тогаш секој случај го гледам и како лекција по смиреност и благодарност.

ЖМ: Сепак, карактерот се гради во детството, а најголемите лекции ги учиме од родителите. Вашиот татко беше професор по биологија, а неговите ученици се сведоци на неговата голема љубов кон медицината. Кое „тивко учење“ го носите од Вашиот семеен дом во Гостивар?

-Од мојот татко, професор по биологија научив за љубовта кон знаењето без наметливост, за посветеноста без потреба од признание. Домот во Гостивар беше место каде што науката се почитуваше, а човечноста се подразбираше. Таа комбинација ме обликуваше повеќе од секој учебник.

ЖМ: Зад Вашата функција и сериозната професија се крие човек со страсти што не се дел од медицината - бевте дел од музички бенд. Кога ќе се вратите во тоа време, кој дел од таа енергија и денес „чука“ во вас?

-Музиката беше младешка страст што ме научи на ритам, тимска работа и емоција. Кога ќе се навратам на тие денови, ја чувствувам истата енергија - потребата да создаваш хармонија, без разлика дали е тоа во песна или во операциона сала. Таа креативна искра сè уште „чука“ во мене.

ЖМ:Во младоста, Ваша страст беа моторите - симбол на слобода, дисциплина и храброст. Дали таа страст е со ист интензитет?

-Моторите беа симбол на слобода и адреналин. Денес страста е посмирена, но не исчезната. Секоја фаза од животот носи поинаков ритам, но храброста и дисциплината што ги учиш на две тркала остануваат трајни вредности.

ЖМ: Вие сте пример дека големата средношколска љубов може да биде основа за среќен брак. Како функционираат двајца доктори во семејна атмосфера?

-Животот со сопруга која е докторка создава посебна динамика -разбирање без многу зборови, поддршка во најтешките дежурства и заедничко славење на успесите. Кога двајца лекари делат дом, тие носат и професионална зрелост, но и способност да ја остават медицината пред вратата и да бидат само сопружници и родители.

ЖМ: Вашите деца, ќерката и синот тргна по патот на медицината. Дали бевте среќни што ја одбраа истата професија?

-Кога ќерка ми одлучи да тргне по патот на медицината, почувствував мешавина од гордост и одговорност. Знам колку е предизвикувачка оваа професија.Но, ако изборот доаѓа од срце, тогаш тоа е најубавата потврда дека вредностите се пренесуваат. Син ми уштен од мал сакаше да биде доктор. Често облекуваше бел мантил и ни раскакуваше случки од „својот работен ден“ како доктор.

 ЖМ: Живеете во Гостивар, останавте верни на коренот. Зошто?

-Останав во Гостивар затоа што коренот дава стабилност. Човек може да работи насекаде, но домот е местото каде што се полни со мир и сила. Верноста кон корените е начин да останеш приземен без разлика на функцијата.

ЖМ:Кога би ги тргнале обврските, функциите и дневната трка, која верзија на себе би сакале да ја оживеете во годините пред вас?

-Кога би ги тргнал обврските и функциите, би сакал да ја оживеам онаа верзија од себе што има повеќе време за тишина, музика и патување. Не за да избегам од одговорноста, туку за да ја збогатам со нови искуства и благодарност за изминатиот пат.

Соња Алексоска Неделковска