Довербата во здравствениот систем најчесто станува видлива дури тогаш кога ќе биде нарушена. Токму затоа, прашањата што се појавуваат во секојдневната клиничка практика имаат длабоко значење – не само за медицината, туку и за чувството на сигурност кај пациентите.

Такво прашање, како што открива Драган Даниловски на фејсбук, му поставила негова колешка лекарка:
зошто маската не се користи секогаш кога постои ризик од респираторен пренос и зошто ракавиците не се менуваат доследно меѓу пациенти?

„Ова прашање ја допира самата срцевина на модерната медицина – безбедноста“, истакнува Даниловски, нагласувајќи дека постои едно тивко, но суштинско правило врз кое се темели современата клиничка пракса: секој пациент се третира како потенцијален извор на инфекција.

Според него, овој принцип не произлегува од претпазливост, туку од знаење стекнато преку децении истражувања и искуство во болничката епидемиологија.
„Интрахоспиталните инфекции најчесто се случуваат во сосема рутински ситуации“, посочува тој.

Мерките за превенција – користење ракавици при контакт со крв и телесни течности, нивно менување по секој пациент, носење маска при ризик од респираторен пренос – не се формалност, туку професионален јазик на модерната медицина.

„Безбедноста во здравството не смее да зависи од околности, туку од систем“, потенцира Даниловски. Тој објаснува дека доследната примена на правилата е директно поврзана со начинот на кој е организиран здравствениот систем – од снабдување со заштитна опрема, преку јасни протоколи, до континуирана едукација и функционален надзор.

Каде што системот е под долготраен кадровски, организациски или финансиски притисок, ризикот од отстапувања станува поголем.
„Преоптовареноста и недостигот на ресурси не се апстрактни поими – тие директно влијаат врз секојдневната клиничка работа“, предупредува тој.

Оттука, безбедноста престанува да биде исклучиво клиничка тема и станува прашање на управување и институционална одговорност. Во зрелите здравствени системи, стандардите имаат вредност затоа што се применуваат доследно, а отстапувањата се препознаваат и коригираат навреме.

„Безбедноста не е дополнителен слој на здравствената заштита – таа е нејзината најдлабока структура“, заклучува Даниловски.
Според него, токму чувството на заштитеност кај најранливите пациенти е најпрецизниот показател за зрелоста на еден здравствен систем.