Изборот на професијата мора да произлезе од себе, од желба и од љубов. А да се биде лекар според Катерина Спасовска, дел од тимот на одделот за интензивна нега на Клиниката за инфективни болести, значи да се има многу желба и многу љубов да се помогне на секој пациент.

Емпатијата мора да е карактеристика на секој здравствен работник бидејќи секогаш лекот не во форма на апче. Д-р Спасовска нагласува дека и разговорот и ведрината, веројатно и насмевката, често знаат да помогнат, да го охрабрат болниот, да му дадат сила да издржи. Борбата со короната е заедничка и само ако сме заедно може да бидеме победници.

* Каква е состојбата на инфективната клиника? Се зголемува ли бројот на пациенти, особено на помладите?

-Од почетокот на пандемијата на  КОВИД-19, Клиниката за инфективни болести е речиси цело време со исполнети капацитети за болничко лекување. Главно пациенти со тешка форма на болест, со потреба за кислород и интензивно лекување. Голем е бројот и на пациентите кои секојдневно се прегледуваат во амбулантите, особено при т.н бранови, кога за кратко време расте бројот на КОВИД-19 позитивни случаи и значаен дел од пациентите имаат потреба од преглед, проценка и препорака за понатамошен третман. Особено последниов бран, гледаме значајна засегнатост и на помладата популација. За жал, дел од пациентите имаат потреба за болничко лекување заради брза прогресија и развој на тешка форма на болест, со неизвесен исход.

*Имунизацијата е најголем лек за борбата против короната. Но, се повеќе се зголемува и смртноста на вакцинираните. Од досегашното искуство која вакцина се покажа неефикасна против делта сојот?

- Досегашното искуство ни покажа дека не може да се издвои било која вакцина според ефикасноста, туку дека кај секој човек комплетно имунизиран, односно вакциниран со две дози од било која вакцина, различно трае стекнатиот имунитет, што ја налага потребата за негово зајакнување со дополнителна, бустер доза. Иако гледаме дека дел од инфицираните се вакцинирани, мора да се истакне дека кај најголем дел од нив, иако се позитивни на вирусот, сепак не развиваат потешка форма и релативно лесно ја поминуваат болеста. Затоа мора да се истакне неопходноста лицата да се вакцинираат со цел да се заштитат пред се себе, особено од тешка форма па и смрт од КОВИД-19

Пет месеци не можев да ги видам и бакнам внуците

*Нов вирус, непозната болест, тешко болни и луѓе кои умираат. Како се соочивте  и научивте да живеете со оваа ситуација на почетокот на пандемијата?

-На почетокот КОВИД-19 ни изгледаше некако далеку, дека ќе се ограничи на еден дел од светот и дека ќе се елиминира како некои досега слични вирусни заболувања кои не ги завземаа овие размери. Но, како се прошири вирусот во Италија и се појави првиот случај кај нас, КОВИД-19 стана и наша реалност. И тогаш како Клиника бевме подготвени и организациски и просторно и со лична заштитна опрема да одговориме на предизвикот. Но, особено на почетокот постоеше надеж дека епидемијата бргу ќе стивне и ќе се вратиме на нормално функционирање. Секако постоеше и страв  од непознатото, можност некој од нас да се зарази, да почине. Можност да се пренесе  дома. Особено тогаш, сите од Клиниката поминувавме низ исклучително тежок период, кој бараше изолација од најблиските. Период без лични контакти со саканите, родителите и пријателите, со кои комунициравме само по телефон или преку социјалните мрежи. Период во кој покрај тежината на работата ја носевме и тежината на лична изолација. Сепак најтешка беше разделбата од внуците кои ги немав видено ни бакнато повеќе од пет месеци, кои ми пееја и дуваа свеќички за роденден по вибер, со кои игравме онлајн игри за да си недостигаме помалку. Тие се оние кои во најтешкото ми ја даваа и се уште ми ја даваат најголемата утеха и кои се мојата причина да ја надминам секоја животна препрека.