Дали би напуштиле работата со нето заработка над 4 илајди евра и би прифатиле плата од 1.300 евра, само за повторно да живеете во вашата матична земја, блиску до семејството и пријателите? Токму ова прашање предизвика илјадници коментари и многу спротивни мислења.

За некои, одговорот беше јасен, парите не се најважна работа, додека други веруваат дека враќањето нема смисла ако тоа значи драстичен пад на животниот стандард.

Многумина кои веќе донеле таква одлука тврдат дека не се покајале.

„Ја напуштив работата со нето заработка од 4.200 евра и се вратив дома да работам за 1.300 евра. Никогаш не сум бил посреќен“, напиша еден корисник.

Други рекоа дека има работи што не можат да се купат со пари.

„Нема плата што може да ја замени топлината на домот и семејството.“

Еден корисник напиша дека се вратил во Србија од Германија и покрај тоа што заработувал значително помалку.

„Не е лесно финансиски, но се чувствувам многу подобро отколку кога живеев во странство.“

Жена чиј сопруг се вратил од странство сподели слична приказна.

„Мојот сопруг ја напушти работата од 2.500 евра и се врати дома. Денес заработува околу 770 евра, но ние сме заедно и многу посреќни. И двајцата работиме и успеваме да живееме нормално.“

Некои веруваат дека 3.200 евра не се доволно голема плата за некој да ја смени земјата, да научи нов јазик и да се прилагоди на друга култура, освен ако нема сериозна причина за тоа.

Сепак, голем број луѓе имаа сосема поинакво мислење.

За нив, враќањето на Балканот е чекор назад, без оглед на емоционалните причини. Тие ја наведоа политичката ситуација, корупцијата и високите трошоци за живот како главни проблеми.

„Секој што мисли дека може да живее пристојно на Балканот денес со 1.300 евра е во заблуда. Инфлацијата ја изеде вредноста на парите.“

Други беа уште подиректни.

„Никогаш не би се вратил поради политичка корупција.“

„Да беше добро овде, дури и не би си заминале.“

„Не би се вратил за 2.500 евра, а камоли за 1.300.“

„Нема плата за која би се вратил.“

Еден корисник напиша дека одамна ја смета Норвешка за свој дом.

„Мојата земја е Норвешка. Се чувствувам одлично овде, а веќе дури и не одам на Балканот на одмор.“

Дискусијата опфати и теми што малку имаат врска со парите. Некои истакнаа дека националната и верската припадност се уште се важни во овој регион, додека други нè потсетија на економските реалности.

Според нив, месечната потрошувачка кошничка за четиричлено семејство во Босна и Херцеговина денес надминува 1.500 евра, поради што плата од 1.300 евра повеќе не ја претставува безбедноста што ја претставуваше некогаш.

На крајот, многумина заклучија дека концептот на дом нема никаква врска со местото на раѓање, туку со местото каде што лицето се чувствува исполнето.

„Мојот дом е местото каде што сум среќен. Во моментов тоа е Германија.“

Друг додаде:

„Домот е местото каде што сум. Не ме интересира куќата на мојот дедо или куќата на моите родители или баба и дедо. Тоа беше нивен избор, а јас бирам каде сакам да живеам.“