Глобалното мнозинство е свесно дека Израел се обидува да предизвика апокалиптична војна во Западна Азија, со целосна воена поддршка на САД, пишува бразилскиот аналитичар Пепе Ескобар за The Cradle

Вршителот на должноста министер за надворешни работи на Иран, Али Багери Кани неодамна истакна дека Техеран се обидува да го спречи „сонот“ на израелскиот режим да започне сеопфатна регионална војна.

Но, никогаш не треба да се прекинува непријателот кога тој прави грешка, тврди древниот кинески стратег Сун Цу, автор на „Уметноста на војната“. САД и членките на Г7 сега се обидуваат да постигнат привидна спогодба за прекин на огнот меѓу Хамас и Израел, а целта на овој „договор“ е да се спречи воена одмазда од страна на Иран и Оската на отпорот.

Претставникот на Хамас во Либан, Ахмед Абдел Хади изјави дека Хамас нема да учествува на разговорите закажани за четврток. Односно, Хамас нема да учествува во преговорите кои обезбедуваат покритие за екстремистичката влада на Нетанјаху.

Колку што Русија и Кина ги поддржуваат Палестина и Иран на неколку нивоа, неизбежно е фокусот на војните засекогаш сега да биде свртен против сите нив. Ескалацијата е неконтролирана насекаде - во Украина, Израел, Сирија, Ирак и Јемен, плус обоените револуции од Бангладеш (успешни) до Југоисточна Азија (прекинати).

Што нè доведува до клучната драма во Техеран: како внимателно да се калибрира одговорот што ќе го натера Израел да зажали, но нема да доведе до крвави рани од Иран во Русија и Кина.

Палестина и БРИКС

Израелските провокации, особено атентатот на Ханије, беа директна навреда за трите врвни членки на БРИКС: Иран, Русија и Кина, оценува Пепе во последната колумна.

Значи, одговорот на Израел подразбира усогласена артикулација на триото, што произлегува од неговите испреплетени сеопфатни стратешки партнерства.

Претходно во понеделникот, кинескиот министер за надворешни работи Ванг Ји имаше клучен телефонски повик од вршителот на должноста министер за надворешни работи на Иран, Али Багери Кани, за време на кој тој цврсто ги поддржа сите напори на Техеран да обезбеди регионален мир и стабилност.

Тоа, исто така, сигнализира кинеска поддршка за иранската реакција на Израел. Особено ако се земе предвид дека убиството на Ханије во Пекинг се сметаше за непростлива шлаканица за неговите значителни дипломатски напори, што се случи само неколку дена откако шефот на Хамас, заедно со другите палестински политички претставници, ја потпиша Декларацијата од Пекинг.

Потоа, во вторникот, претседателот на Палестинската управа (ПА) Махмуд Абас се состана со неговиот руски колега Владимир Путин во неговата резиденција Ново-Огариово во Москва. Она што Путин му го кажа на Абас е скапоцен камен:

Добро е познато дека Русија денес, за жал, мора да ги брани своите интереси, да го брани својот народ со оружје во рацете, но она што се случува на Блискиот Исток, она што се случува во Палестина – секако не останува незабележано.

Сепак, постои сериозен проблем. Абас, поддржан од САД и Израел, е како некаква скршена трска, кој ужива слаб кредибилитет во Палестина, а најновите анкети откриваат дека 94 отсто од жителите на Западниот брег и 83 отсто од жителите на Газа бараат негова оставка. Во меѓувреме, помалку од 8 отсто од Палестинците го обвинуваат Хамас како одговорен за нивната сегашна, ужасна состојба. Во новиот лидер на Хамас, Јахја Синвар, имаат огромна доверба.

Москва е во сложена позиција – се обидува да поттикне нов политички процес во Палестина со своите инструментални алатки за државничко однесување, на многу посилен начин од кинескиот. Сепак, Абас се спротивставува на тоа.

Сепак, постојат некои поволни агли. Во Москва, Абас рече дека разговарале за БРИКС: „Постигнавме вербален договор дека Палестина ќе биде поканета во формат „достапни““ и изрази надеж дека:

Може да се организира одреден формат на состанок и тој ќе биде посветен исклучиво на Палестина, така што сите земји ќе ги кажат своите ставови за случувањата.... Сето тоа ќе биде што е можно порелевантно, со оглед на фактот дека земјите од ова БРИКС се пријателски настроени кон Палестина.

Тоа, само по себе, е значајна руска дипломатска победа. Оптиката на Палестина да биде ставена меѓу БРИКС за сериозни дискусии ќе има огромно влијание во сите муслимански држави и глобалното мнозинство.