Сузан  му купи на својот 6-годишен  син Џон  iPad кога беше во прво одделение. 

Во училиштето на Џон почнале да користат уреди од нижите одделенија, се помали и помали и неговиот професор  објаснувал за нивните  бенефиции во образованието. 

Сузан сака да го направи она што е најдобро за нејзиното момче со коса со песочна боја, кое сака да чита и да игра бејзбол.

Таа му дозволи на Џон да игра разни едукативни игри на својот iPad. На крајот, тој ја открил Minecraft, за која наставникот рекол дека е нешто како електронски Лего.

Беше забавно детето да си игра со зграда и со испреплетени пластични блокови, а Сузан го остави нејзиниот син да игра Minecraft и попладне. 

На почетокот, Сузан беше доста задоволна. Џон се чинеше дека се занимава со креативна игра, со која тој го истражуваше  светот на коцки. 

Таа  забележa дека играта не беше сосема како Лего коцки и дека не треба да се убиваат животни и да се најдат ретки минерали за да преживеат и да се дојде до следното ниво. Но, Џон, се чини дека навистина му се допаѓаше да игра, а на училиште дури и имаше Minecraft клуб, па колку лошо тоа би можело да биде?

Сузан не може да негира дека имаше промени кај Џон. Тој почна се повеќе да се фокусира на својата игра и  да го губи интересот за безбол и читање, а одбиваше и да ги заврши своите задачи. Неговото однесување продолжи да се влошува. 

Ние сега знаеме дека тие iPad, паметни телефони и Xboxes се еден вид на дигитална дрога.

Се чинеше дека детето е во транс, во паника, а Сузан мораше да го прибере момчето. Вознемирена, таа не може да разбере како одеднаш-здраво и среќно момче стана зависник од играта.

Многу родители интуитивно сфатија дека  блескавите екрани имаат негативно влијание врз децата.

Оваа зависност,  д-р Петар Вајброу од Лос Анџелес, ја нарекува и „електронски кокаин" и кинеските научници ја нарекуваат „дигитален хероин."