Артур е во контакт преку пораки со неговиот татко, Олег, полковник во промосковските сили и се труди да не дозволи омразата да го проголта

Во раните утрински часови на 24 февруари, кога руски ракети почнаа да ја гаѓаат Украина, со што го извршија најголемиот напад врз една европска држава од Втората светска војна, Артур, како и милиони Украинци, го грабна телефонот за да стапи во контакт со семејството.

Но, додека повеќето млади Украинци беа загрижени за безбедноста на своите родители, Артур (27) имаше поинаква порака за својот татко, Олег, полковник во промосковските сепаратистички сили во источна Украина.

„Глупаци“, гласеше текстот до неговиот татко.

„Не земај пиштол. Киев веднаш ќе падне“, одговори Олег по некое време.

Артур не го послуша советот на неговиот татко и брзо се пријави како волонтер, учествувајќи во успешната одбрана на главниот град на Украина, која заврши со повлекување на руските сили од регионот во април.

Набрзо се запишал во редовната украинска армија и неодамна учествувал во нејзината контраофанзива на северот и истокот на Украина. На фотографиите прегледани од Гардијан, Артур е виден како влегува во Изиум и Лиман, два стратешки клучни градови ослободени од Украина во текот на минатиот месец.

За сето ова време тој одржувал контакт со својот татко во Доњецк, окупиран од Русија, преку СМС пораки што ги споделил со Гардијан. „Ние сме буквално на спротивните страни на линијата на фронтот. Но, само еден од нас се бори за вистинската кауза“, рече Артур во видео повик од областа Закарпатија, најзападниот регион на Украина, каде што се опоравуваше по неколкумесечни страшни борби.

Руската инвазија на Украина распадна илјадници семејства. Поради испреплетеното и сложено минато на двете земји, многу Украинци имаат роднини од другата страна на границата. Набргу по почетокот на инвазијата, се појавија извештаи за руски роднини на некои Украинци кои одбиваат да веруваат дека војската на Владимир Путин бомбардира цивили во градовите низ земјата.

Но, неколку приказни ја опфаќаат семејната поделба толку драматично како онаа на Артур, првата позната приказна за украинскиот војник чиј татко се бори како дел од руските сили. Артур е роден во воено семејство во Бориспил, град во близина на Киев. Неговиот татко Олег потекнувал од источноукраинскиот регион Доњецк и служел една деценија во украинската армија до 2011 година.

По разводот од мајката на Артур таа година, Олег се преселил во Русија во потрага по работа, според неговиот син. Борејќи се за пари, Олег им се приклучи на Доњецк проруските сепаратистички сили во 2016 година, две години откако Москва го анектираше Крим и Путин ги испрати своите сили да ги поддржат сепаратистите во источна Украина.

„Бев шокиран кога ми кажа дека се приклучува на милицијата од Доњецк“, се сеќава Артур. „За мене, како и за многу Украинци, оваа војна започна во 2014 година, а тоа значеше дека тој му се придружи на непријателот.

Артур рече дека видел како неговиот татко постепено зазема проруски став во конфликтот дури и пред да им се придружи на сепаратистите. „Руската пропаганда го зафати. Мислев дека нема да подлегне на тоа, дека ќе биде попаметен од тоа. Но, згрешив“.

Двајцата сепак останаа во контакт кога Артур, откако студираше инженерство, го следеше својот долгорочен сон да продолжи кариера во филмската индустрија во Киев. Но, како што растеа тензиите меѓу Русија и Украина во пресрет на инвазијата во февруари 2022 година, така растеше и растојанието меѓу таткото и синот.

На почетокот на март, откако повеќето руски војници беа одбиени од Киев, Артур испрати кратка видео порака до својот татко, исмејувајќи го за неговото претходно предупредување за падот на главниот град. „Се шетам наоколу, но не можам да видам ниту еден Русин. Се чини дека исчезнаа“, рече тој во видеото.

Олег одговори дека судбината на Русија наскоро ќе се промени, уште еднаш го повика својот син да го остави оружјето. „Во тој момент веќе видов дека неговите надежи за руска победа се намалуваат. Тој почна да станува поочаен додека Украина добиваше се повеќе терени“.

Тие повторно разговараа откако од украинскиот град Буча се појавија докази за руски убиства на цивили. Олег рече дека извештаите се „лажни“, папагализирајќи ги тврдењата на руската телевизија дека сликите на мртвите цивили во Буча биле исценирани и дека цивилите биле убиени од самите Украинци.

„Му реков дека сам сум во Буча, дека сум видел сè со свои очи“, рече Артур. „Но, сфатив дека е безнадежен. Престанав да се обидувам да го убедам во било што. Тоа е потрошена енергија“.

Еден од последните моменти кога двајцата биле во контакт беше кога единицата на Артур помогна да се ослободи Изиум на почетокот на молскавична контраофанзива на Украина во североисточниот дел на земјата.

„Радувај се додека можеш“, напишал таткото.

„Вие сте како лошите момци во хорор филмовите. Кога злото ќе биде тепано, секогаш ветува дека ќе се врати“, одговорил синот.

Настана тишина кога Артур беше прашан од Гардијан што би направил доколку се соочи со својот татко на бојното поле. „Мислам дека не би можел да пукам во него или дека тој би можел да ме застрела. Кој би можел да го убие својот татко?“ рече тој, додавајќи дека, засега, мрачната перспектива веројатно нема да се оствари бидејќи неговиот татко бил стациониран во воената база во Доњецк.

Во една неодамнешна порака до Артур, неговиот татко рече: „Ти се уште си мој син. Сакам најдобро за тебе. За да бидете среќни и здрави“.

„Но, мислам дека тој треба да се соочи со некаква казна за сето ова на суд“, рече Артур. „Би сакал да го видам како сведок на нашата победа и неговиот свет да се распаѓа“.

И покрај сè, Артур рече дека работел напорно за да не дозволи гневот и омразата да го проголтаат. „Татко ми го предаде нашето семејство, а тој ја предаде нашата земја. Но, јас се борам од место на љубов кон мојата земја.

„Слепата омраза ќе ме изеде жив, а јас само ќе изгорев пред да заврши оваа војна“, рече тој, додавајќи дека по војната сакал да се врати на снимањето филмови и да им помогне на војниците кои доживуваат посттрауматско стресно растројство.

Приказната на Артур првпат беше раскажана кон крајот на септември од Help Desk, руска новинарска стартап компанија и разговор за поддршка за оние кои беа погодени од војната. Тој рече дека одлучил да ја сподели својата приказна бидејќи сфатил дека многу Украинци се борат со слични семејни проблеми.

„Сакав да ја пренесам пораката дека не сте одговорни за изборот на вашето семејство. Не те прави помалку патриот ако татко ти е криминалец“. Неговата единица беше свесна за неговата семејна историја, рече Артур, но никогаш не ја доведе во прашање неговата лојалност. Тие знаат дека сум 100 отсто посветен на Украина.

Извор: Гардијан