Секој четврти човек во светот со дијабетес не ја добива потребната помош, покажува новото истражување објавено на Светскиот ден на дијабетесот, 14 ноември.

Меѓународната фондација за дијабетес (IDF) тврди дека околу 26 отсто од луѓето не добиваат доволно информации или образование за нивната состојба откако ќе им биде дијагностицирана.

Овој факт може да доведе до лош третман на дијабетесот, зголемувајќи го ризикот од физички компликации како што се мозочни удари, бубрежна инсуфициенција, слепило, ампутација на долните екстремитети, како и влијание врз менталното здравје на една личност.

Истражувањето беше засновано на онлајн прашалник од 3.208 луѓе кои или имале дијабетес или биле здравствени работници од различни земји, вклучувајќи ги Бразил, Индија и Нигерија.

Кога имаш дијагноза, но немаш информација

Ана Лусија од Чивава, Мексико ја раскажа својата приказна со дијабетот зa BBC .

Таа објасни дека откако ѝ бил дијагностициран дијабетес, нејзиниот живот драстично се променил, не само за неа, туку и за целото нејзино семејство.

На Ана Лусија ѝ бил дијагностициран дијабетес тип 1 на осумгодишна возраст, откако била примена на одделот за интензивна нега.

„Се чувствував обесхрабрено бидејќи бев девојче и повеќе не ми дозволуваа да јадам слатки. Тоа беше промена преку ноќ, и сите ми велеа: „Не можеш да јадеш ова или она“.

Нејзината мајка Клементина раскажа дека се чувствувала дезориентирана за време на петдневниот престој на нејзината ќерка во болница.

„Ми рекоа дека морам да научам да ѝ давам инјекции бидејќи е уште дете. Тогаш и двете почнавме да учиме за дијабетесот“.

Но, недостатокот на поддршка и свесност за борбата со дијабетесот влијаело на тоа како Клементина и нејзината ќерка се справија со состојбата, а истовремено ѝ дозволиле на Ана Лусија да продолжи со својот секојдневен живот.

„Треба да има нешто посебно во училиштата каде што ќе можат да кажат: „добро, имаме ученик со дијабетес, еве план“, предлага Клементина.

Денес Ана Лусија има 17 години и се справува со оваа состојба, главно сама.

Сепак, таа признава дека болеста може да ја исцрпи личноста: „Помалку спијам затоа што морам да го проверам нивото на гликоза или да чекам неколку часа по инјекцијата“.

Таа неодамна почна да носи еден од посовремените сензори за гликоза во крвта на пазарот наречен Freestyle Libre, кој може да изврши испитување со помош на уред за да ги провери нивоата на гликоза без постојано да ги боцкате прстите или да се грижите дали има доволно ленти.

Таа смета дека ако го додала овој уред во нејзината рутина порано, би ѝ помогнал во животот како дијабетичар.

Иако нејзините пријатели и семејството ѝ обезбедуваат на Ана Лусија широка мрежа за поддршка, таа открива дека понекогаш управувањето со нејзиниот дијабетес е поголем предизвик кога вообичаените стресови од училишните испити и домашните задачи доаѓаат во игра.

Студијата на IDF го разгледа и влијанието врз менталното здравје на една личност ако не е добро информирана за сопствената состојба, исто како и физичките последици.

Претседателот на IDF, професор Ендрју Болтон, рече дека е откриено дека „ако не се добие соодветно образование, тоа секако може да доведе до анксиозност, но и до депресија“.

Истражувањето ја истакна потребата здравствените работници да бидат подобро информирани, бидејќи помалку од половина од анкетираните учесници во здравствената заштита (49 проценти) рекоа дека ќе можат да ја препознаат депресијата како компликација поврзана со дијабетес.

„Луѓето кои се во депресија поретко слушаат здравствени совети... На пример, ако имаат проблеми со стапалата, да не носат одредени чевли“, објаснува професорот Болтон.

Кога ќе навлезете малку подлабоко во истражувањето, конкретно за депресијата и менталното здравје, некои од најалармантните статистички податоци покажуваат дека секој петти човек (20 проценти) доживеал депресија како компликација поврзана со дијабетесот, што се искачува на речиси една третина (30 проценти) кај луѓето од генерацијата Z и 20 проценти од милениумците.

Професорот Болтон вели дека дијабетичарите треба да добиваат информации од овластени експерти наместо од социјалните мрежи - како што студијата покажува дека тие најчесто го прават.

Истражувањето исто така посочува дека „луѓето кои живеат со дијабетес се грижат за себе 99 отсто од времето“, а во просек се трошат само три часа годишно во консултација со стручно лице.

Тој го потврдува и искуството на Ана Лусија.

„Животот на дете со дијабетес... доволно е да поминеш низ адолесценцијата дури и кога немаш дијабетес... но сепак треба да се грижиш за себе, редовни инјекции, пумпа и да внимаваш што јадеш, тоа е огромен предизвик“.

ИДФ вели дека тие се обидуваат да ја поправат ситуацијата и во моментов имаат повеќе од 240 здруженија во 160 земји кои работат со луѓе со дијабетес во нивните региони, со цел да ги едуцираат за превенција и третман преку онлајн програми „школа за дијабетес“.

Заедно со Меѓународното здружение за педијатрија и адолесцентен дијабетес, IDF, исто така, повикува на иницијатива за намалување на јазот во глобалното образование за дијабетес, истакнувајќи колку е голем моментално меѓу земјите во развој и оние во Западна Европа или Северна Америка.

„Дијабетесот е глобален проблем. Сега, ширум светот, веројатно имаме близу 600 милиони луѓе со дијабетес“, објаснува професорот Болтон и мислам дека најдобро го сумира тоа кога вели дека „секој треба да ги добие потребните лекови и образование, каде и да се наоѓа во светот“.

Фото: unsplash

Извор: ббц - Србија