Соочени со климатските промени, растечката нееднаквост, војните и губењето на довербата во институциите, прашањето за општествената одговорност станува клучно за разбирање на напредокот на едно општество. И додека се обврзуваме на колективни цели, како оние од Агендата 2030, некои земји и нивните граѓани се далеку пред другите - и во секојдневната солидарност и во системските решенија. Општествената одговорност, сепак, не е единствен концепт - таа го вклучува однесувањето на поединците, како и политиките што го обликуваат секојдневниот живот. Затоа овој преглед одделува две важни димензии: одговорно однесување на граѓаните и одговорност на државата како систем.

Според глобалниот извештај на „Светски индекс на давање“ (CAF), кој мери колку луѓето се спремни да му помогнат на странец, да донираат пари или да волонтираат, на врвот на листата не се најбогатите, туку најхуманите нации. Петта година по ред, Индонезија е најдарежливата нација во светот, со дури 84 проценти од граѓаните кои редовно донираат и повеќе од 60 проценти од оние кои волонтираат. Културниот концепт на заемна помош е длабоко вкоренет во секојдневниот живот.

На второ место е Кенија, каде што 76 проценти од граѓаните им помагаат на странци, а половина од населението плаќа донации. 

Меѓу првите десет се Замбија, Мјанмар, Сиера Леоне, Украина, како и САД, Австралија и Нов Зеланд. Се издвојува Украина, која, поради воената криза, се искачи на 10-то место, благодарение на големиот бран на внатрешна солидарност. Соединетите Американски Држави, иако познати по приватната филантропија, евидентираат дека 70 проценти од луѓето помагаат на странец, а 60 проценти донираат. Австралија и Нов Зеланд го поттикнуваат помагањето како секојдневна норма.