Војната во Украина влезе во 85. ден, а главна тема и натаму е судбината на заробените војници на баталјонот Азов по падот на Мариупол.

Бошко Зориќ од Институтот за меѓународна и национална безбедност посочува дека е јасно што вели меѓународното војна и хуманитарното право во вакви ситуации, но и дека такви ситуации досега немало. Тој посочи и дека до крај не е јасно што се случува зад челичарницата Азовстал.

Сè уште е неизвесна судбината на стотиците припадници „Азов“, кои се предале од челичарницата „Азовстал“ во Мариупол, додека во Киев се надеваат дека рускиот претседател Владимир Путин ќе го одржи зборот и ќе им ги поштеди животите.

Думата е за смртна казна, се чека одлуката на Путин.

Во однос на неизвесноста дали Путин ќе ги поштеди животите на украинските затвореници, говортеа експертите Бошко Зориќ од Институтот за меѓународна и национална безбедност и Пајазит Помак, програмски директор на Центарот за образование и социјална еманципација на младите.

- Секој војник, односно оној што ја носи униформата на својата држава со службените обележја на државата во вооружен конфликт, подлежи на меѓународното право, односно меѓународна војна и меѓународно хуманитарно право. Ако направил кривични дела, треба да одговара за тие дела што му се докажани. Да се ​​донесе политичка одлука дали нечиј живот ќе биде поштеден или ќе биде осуден на смрт, досега не сум слушнал за таков случај. Се знае кој не подлежи на овие закони, тоа се шпиони и луѓе без службени воени обележја - изјави Бошко Зориќ од Институтот за меѓународна и национална безбедност и додаде:

-Шпионите подлежат на некои други кривични одредби и се судат на поинаков начин. Азовстал беше предмет на шпекулации во текот на целата војна. Се говореше дека нема лесно да се предадат затоа што тие се оние кои не подлежат на меѓународното право, бидејќи се странци, шпиони кои се вклучени во вооружениот конфликт. Интересно е и тоа што 1000 војници се предадоа, а командант никаде нема. Чудно е како дојде до ова предавање. Меѓутоа, во тајност, дипломатијата си ја врши работата. Најголем посредник беше претседателот на Турција, вели Зориќ.