Палестинската милитантна група Хамас имаше повеќе истакнати водачи. 

Мухамед Диаб Ал Масри

Неговите прекари се „Абу Калед“ и „Ал Деиф“. Тој ги предводи Из Ал Дин Ал Касам, воено крило на движењето Хамас. Роден е во Газа во 1965 година и е познат како „Мозокот“ меѓу Палестинците, „Човекот на смртта“ или „Борецот со девет животи“ кај Израелците. Стекнал диплома по биологија на Исламскиот универзитет во Газа. Таму е познат по љубовта кон глумата и театарот и основал уметничка група. Кога се објавило основањето на Хамас, тој без двоумење преминал во неговите редови.Израелските власти го уапсиле во 1989 година и поминал 16 месеци во затвор без судење под обвинение за соработка со воениот апарат на Хамас. Деиф е познат како организатор на изградбата на тунели кои им дозволуваа на борците на Хамас да го нападнат Израел од Газа и бил еден од оние кои ја промовираа стратегијата за истрелување повеќе ракети.

Сепак, најсериозните обвиненија против него се неговото планирање и надзор на серија одмазднички операции по атентатот на производителот на бомби на Хамас Јахја Ајаш ​​- минирањето на автобуси во кои загинаа околу педесет Израелци на почетокот на 1996 година – и неговата вмешаност во убиството на тројца израелски војници во средината на 1990-тите.

Израел го уапсил и го затворил во 2000 година, но тој успеал да побегне од затвор и оттогаш зад себе не оставил многу траги. Најсериозните обиди за негово убиство биле направени во 2002 година: Деиф постојано преживувал со помош на „чудо“, но изгубил око.

Марван Иса

Марван Иса, или „Човекот во сенка“, е десната рака на Мухамед Деиф и е заменик-врховен командант на бригадата Из Ал Дин Ал Касам. Тој е член на политичкото и военото биро на движењето Хамас.

Според Израелците, додека тој е жив, нема да заврши она што тој го нарекува „војна со надмудрување“.

За него велат дека е човек „од дела, а не од зборови“ и дека е толку умен што „може пластиката да ја претвори во метал“. Се истакнал како талентиран кошаркар, но не изградил спортска кариера, бидејќи Израел го уапсил во 1987 година под обвинение дека се приклучил на движењето Хамас.

Палестинските власти потоа го уапсиле во 1997 година и тој бил ослободен во 2000 година. По неговото ослободување од затвор, Иса одиграл клучна улога во градењето воени системи во бригадите Ал Касам. Поради неговата истакната улога во движењето, тој бил баран од Израел и Израелците се обиделе да го убијат за време на состанокот на самитот во 2006 година со Деиф и главните водачи на бригадите Ал Касам.

Бил ранет, но израелската цел за негова ликвидација не била постигната. Израелски воени авиони,  двапати ја погодувале неговата куќа за време на инвазијата на Газа во 2014 и 2021 година, го убиле неговиот брат.

Неговиот лик не бил познат до 2011 година, кога се појавил на групната фотографија направена на приемот на затворениците ослободени со замена за израелскиот војник Гилад Шалит. Познат е и под псевдонимот Абу Ал Бара.

Јахја Синвар

Лидерот на движењето Хамас и шеф на неговото политичко биро во Појасот Газа, Јахја Ибрахим Ал Синвар, е роден во 1962 година. Тој е основач на безбедносните сили на Хамас познати како „Маџд“, кои се занимаваат со прашања за внатрешна безбедност, како што се спроведување истраги за осомничени израелски агенти и следење на самите израелски разузнавачи и безбедносни офицери.

Синвар бил апсен трипати, првиот пат во 1982 година, а израелските сили го држеле во административен притвор четири месеци. Во 1988 година, Синвар бил уапсен по трет пат и осуден на четири доживотни затворски казни. Додека Синвар ја отслужувал затворската казна, тенкот на израелскиот војник Гилад Шалит бил погоден со проектил, а израелскиот војник бил земен како заложник.

Абдула Баргути

Баргути е роден во Кувајт во 1972 година и се преселил во Јордан по Втората Заливска војна во 1990 година. Имал јорданско државјанство, пред да се запише на универзитет во Јужна Кореја за да студира електротехника три години, каде научил да прави експлозивни направи. Не ги завршил студиите бидејќи добил дозвола за влез во Палестина.

Никој околу него не знаеле за неговата способност во областа на правење експлозиви, сè додека еден ден не го одведе својот братучед Билал Ал Баргути во оддалечена област на Западниот Брег и таму ја покажал својата вештина. Билал му кажал на својот командант што видел и Абдула Баргути бил поканет да се приклучи на редовите.

Инженерот работел на производство на експлозивни направи и производство на отровни материи од компири, покрај производството на детонатори. Баргути основал специјална фабрика за производство на воена опрема во неговиот град. Во 2003 година, Баргути бил случајно уапсен од израелските специјални сили и поминал три месеци на испрашувања.

Се верува дека Баргути е одговорен за десетици израелски смртни случаи, а на неговото второ судење присуствувале многу членови на семејствата на жртвите. Тој бил осуден на најдолгата казна во историјата на Израел, можеби дури и најдолгата затворска казна во светската историја, со 67 доживотни казни плус 5.200 години. Извесен период бил задржан во самица, но започнал штрајк со глад кој го прекинал.

Прекарот на Баргути е „Принцот од сенките“ по книгата што ја напишал во затвор под тој наслов.

Во книгата тој зборува за својот живот и за деталите од операциите што ги спроведувал со други затвореници – како успеал да прошверцува експлозив низ израелските воени контролни пунктови, како извршувал операции за бомбардирање на далечина и слично.

Исмаил Ханије

Исмаил Абдел Сала Ханије, чиј прекар е „Абу Ал Абд“, е роден во палестински бегалски камп. Тој е шеф на политичкото биро на движењето Хамас и премиер на десеттата палестинска влада, премиер на Палестина од 2006 година.

Израел го затворил во 1989 година на три години, по што беше протеран во Марџ Ал Зухур – ничија земја меѓу Израел и Либан – со голем број други лидери на Хамас, каде што поминал цела година живеејќи во тешки услови во 1992 година. По таа година помината во егзил, тој се вратил во Газа, а во 1997 година бил назначен за шеф на кабинетот на шеикот Ахмед Јасин, духовниот водач на движењето Хамас, што ја зацврсти неговата позиција.

На 16 февруари 2006 година, Хамас го номинираше за премиер на Палестина, беше назначен за премиер на 20 февруари. Една година подоцна, Ханије бил соборен од претседателот на палестинската национална управа, Махмуд Абас, откако бригадите Из Ал Дин Ал Касам ја презедоа контролата врз Појасот Газа, протерувајќи ги претставниците на движењето на Абас Фатах по еднонеделното насилство кое оставило многу мртви.

Ханије не го прифатил разрешувањето, нарекувајќи го „неуставно“ и нагласил дека „неговата влада ќе продолжи со своите должности и нема да се откаже од својата национална одговорност кон палестинскиот народ“. Оттогаш, Ханије постојано повикува на помирување со движењето Фатах. На 6 мај 2017 година бил избран за шеф на политичкото биро на Хамас. Во 2018 година, американскиот Стејт департмент го прогласи Ханије за терорист.

Калед Мешал

Калед Мешал „Абу Ал Валид“ е роден во селото Силвад на Западниот Брег во 1956 година.

Таму одел во основно училиште пред тој и неговото семејство да емигрираат во Кувајт, каде што ги завршил основното и средното образование. Мешал се смета за еден од основачите на движењето Хамас и е член на неговото политичко биро од неговото основање.

Тој претседавал со политичкото биро на движењето помеѓу 1996 и 2017 година, а бил назначен за негов лидер по смртта на шеикот Ахмед Јасин во 2004 година. Во 1997 година, израелската разузнавачка служба Мосад го нападнала, обидувајќи се да го убие по директна наредба на израелскиот премиер Бенјамин Нетанјаху, кој побарал од шефот на Мосад да подготви план за атентат.

Десет агенти на Мосад влегле во Јордан со фалсификувани канадски пасоши. На Калед Мешал, кој во тоа време имал јорданско државјанство, му била вбризгана токсична супстанца додека одел по улица во главниот град Аман. Јорданските власти го откриле обидот за атентат и ги уапсиле двајцата инволвирани агенти на Мосад.

Покојниот јордански крал Хусеин побарал од израелскиот премиер противотров за токсичната супстанција инјектирана во Мешал, но Нетанјаху првично го одбил барањето. Неговиот обид за атентат доби политичка димензија и со интервенција на американскиот претседател Бил Клинтон, Нетанјаху обезбедил противотров. Мешал го посети Појасот Газа за прв пат на 7 декември 2012 година.

Неговата посета беше прва на палестинска територија откако заминал на 11-годишна возраст.

Тој беше пречекан од фракции и националните палестински лидери веднаш по неговото пристигнување на граничниот премин Рафах, а маси Палестинци излегоа да го следат целиот пат додека не стигнал до градот Газа.

Махмуд Захар

Махмуд Задар е роден во 1945 година во градот Газа од татко Палестинец и мајка Египќанка, а раното детство го поминал во градот Исмаилија, Египет. Основното и средното образование ги завршил во Газа. Дипломирал општа медицина на Универзитетот Аин Шамс во Каиро во 1971 година, а потоа магистрирал општа хирургија во 1976 година.

По дипломирањето, тој работел како лекар во болниците во Газа и Кан Јунис додека не бил отпуштен од израелските власти поради политички причини. Захар се смета за еден од најистакнатите лидери на Хамас и е член на политичкото раководство на движењето. Махмуд Захар бил затворен во израелски затвор шест месеци во 1988 година, шест месеци по основањето на движењето Хамас.

Тој бил меѓу депортираните од Израел во Марџ Ал Зухур во 1992 година, каде што поминал цела година. Кога Хамас го освои мнозинство на законодавните избори во 2005 година, Захар ја презедел функцијата министер за надворешни работи во владата формирана од премиерот Исмаил Ханије, пред претседателот Махмуд Абас да ја распушти владата по настаните што доведоа до палестински поделби.

Израел се обидел да го убие Захар во 2003 година, кога борбен авион Ф-16 фрлил бомба, за која се верува дека тежела половина тон, врз неговиот дом во населбата Римал во градот Газа. Во нападот тој се здобил со полесни повреди, но како последица на тоа е убиен неговиот најстар син Калед.

На 15 јануари 2008 година, неговиот втор син Хосам, кој бил член на бригадите Касам, бил еден од 18-те лица убиени во израелски напад источно од Газа. Захар напишал многу интелектуални, политички и литературни дела, меѓу кои и „Проблемот на нашето современо општество… Куранска студија“, „Нема место под сонцето“ што е одговор на книгата на Бенјамин Нетанјаху, како и романот „На тротоар“.