По руската воена интервенција во Сирија коментаторите избрза да го прогласат Владимир Путин за генијален стратег, пишува во статија за „Њујорк тајмс“ поранешниот амбасадор на САД во Москва, Мајк Макфол. Тој смета дека вистината е токму во спротивна насока. Пред 5 години Русија се наоѓаше во стабилна состојба, а „денес Путин игра, за да се заштити, од множење на погрешните одлуки кои се инспирирани од застарената теорија за меѓународната политика“.

Макфол ги советува САД и нивните сојузници да „употребат глобална стратегија, за да ги минимизираат негативните последици од дејствијата на Русија и максимално да ги зголемат своите позитивните постапки“.

По Арапската пролет и протестите во Русија и Украина, Путин е осомничен дека зад сето ова се крие „раката на САД“ и во одговор треба да приложи принуда и сила, пишува авторот. Во Русија тактиката ја превзема опозицијата. Како резултат сепак економските реформи се замрзнати, инвестициите се намалија, а државниот долг се зголеми. Во Украина прогонството на демонстрантите пропаднаа. Путин го назначи тоа како операција на ЦИА и нанесе одмазднички удар - го анектира Крим и се обиде да освои дел од источна Украина.

Тоа се привремени достигнувања, а нивната цена продолжува да отекува, смета Макфол. „Како резултат на санкциите и падот на цената на енергенсите во економијата на Русија падна за 2 трилиони долари во 2014 година до 1,2 трилиони“. Путин беше принуден да го прекине проектот „Новорусија“ - неговите агенти во источна Украина ја немаат поддршката на народот и не успеаја да наметнат ефикасно државно управување. Покрај тоа, неговите активности гарантираа дека Украина никогаш нема да влезе во Евроазиската економска унија и да стане повторно сојузник на Русија“, пишува поранешниот американски амбасадор во Москва.

Преминувајќи на темата за Сирија, Макфол анализира: „По 4 години граѓанска војна под власта на Башар Асад остана мала територија, а тој се соочува со многу сериозни непријатели. Затоа Путин беше должен да интервенира - за да го спаси сојузникот-автократ од разбивање“. Руската воздушна кампања ја поздравуваа сириската армија и нејзините сојузници“, но во долгорочна перспектива не е можно авионските напади да ја обноват власта на Асад над целата земја.

Макфол заклучува: „Путин е господар на краткорочните тактички мерки во одговор на неуспесите, но е помалку таланлив во областа на долгорочната стратегија“. Според него „Задграничната авантура“ на Путин порано или подоцна ќе пропадне. САД и нивните сојузници сепак се обврзани да го приближат овој неуспех, укажувајќи отпор на Русија на сите фронтови.

„Во Сирија САД не може да дозволи Русија да ги отстрани од сцената сите актери, освен Асад и „Исламска држава“. Ние сме должни да доставуваме повеќе оружје и поддршка на другите востанички групи. И да го предупредиме Путин дека новите напади врз бунтовниците и кон „Исламска држава“, ќе не принудат да застанеме во нивна заштита - или како да создадеме зона за слободни  летови, или како да ги снабдиме со оружје за противвоздушна одбрана“, се вели во написот за „Њујорк тајмс“.

Макфол предлага да се зголеми финансиската помош за Украина во замена за спроведување на економски реформи, а исто така да се прошири и обуката на украинските воени лица и испораката на одбранбени оружја.

„САД, очигледно, имаат интерес од појавата на силна, богата и демократска Русија, која ќе може да се интегрира во целосна степен во меѓународната заедница“, додава уште Макфол. Во овој момент, сепак единствениот инструмент да се потбутне Москва кон промена на курсот е како да се задржи политиката на Путин и да се пружи отпор, и тоа не само во Сирија, туку и на стратешко ниво во целиот свет.