Викторија Коваленко јасно се сеќава на моментот.

„Имаше експлозија, или некакви истрели. Ме оглуви. Задното ветробранско стакло се скрши. Мојот сопруг извика: „Излези од колата“.

Ужасот на тој ден е речиси незамислив.

Девет дена по војната во Украина, додека борбите беснееја, Викторија и нејзиниот сопруг Петро конечно решија да побегнат од Чернихив, на северот на земјата. Сакаа да ги заштитат децата. Дванаесетгодишната Вероника беше ќерка на Викторија од првиот брак. Нејзината друга ќерка Варвара има само една година.

Го зеле тоа што им било потребно и се оддалечиле од семејниот дом. Додека ја напуштале периферијата на градот, упатувајќи се на југ во близина на селото Јахидне, камењата на патот им го попречиле патот. Петро се повлекол, се искачил и почнал да ги отстранува од патот.

Неколку секунди подоцна, во нивниот автомобил бил пукано.

12-годишната Вероника била убиена додека се обидувала да побегне од пукањето

„Мојата постара ќерка Вероника почна да плаче, бидејќи главата ми беше исечена од парче летечко стакло и крварев“, вели Викторија. Додека зборува, таа покажува на место високо на левата јаболчница, мала, искривена црвена лузна.

„Вероника почна да вика, рацете и се тресеа, па се обидов да ја смирам. Таа излезе од колата и јас отидов да ја следам. Кога излегов ја видов како паѓа. Кога погледнав, нејзината глава ја немаше“, раскажува Викторија.

Автомобилот бил погоден од руска граната и се запалил.

„Се обидов да останам смирена, ја држев мојата ќерка и требаше да ја одведам на сигурно“.

Таа повеќе не го видела Петро, ​​но неговиот молк ѝ кажал на Викторија дека и нејзиниот сопруг е мртов.

Таа побегнала од запалениот автомобил. Следните 24 часа биле очајнички обид да се остане жив.

Викторија и нејзиното бебе Варвара нашле засолниште во паркиран автомобил, но потоа повторно почнало пукањето. Истрчала до мала зграда која очигледно ја користеле војниците. Криејќи се таму, нејзиниот телефон се исклучил за да заштеди батерија, а таа се прашувала како ќе се чува себеси и нејзината ќерка.

Следниот ден, тие биле откриени од патролирање на руски војници. Тие биле однесени во училиште во Јахидне и држени во заробеништво во подрумот.

Мајката и бебето ги поминале следните 24 дена таму, во ужасни услови. Викторија гледала како луѓето умираат околу неа, не можејќи да пристапат до медицинската нега што им е потребна. Би-Би-Си оттогаш го посети подрумот и разговараше со други луѓе кои се задржани таму. Заробениците ги опишуваат телата како лежат несобрани со часови, понекогаш и со денови.

Токму во овие услови Викторија морала ментално да ја обработи бруталната загуба на нејзиниот сопруг и најстарата ќерка. 

Но, таа ги замолила нејзините руски киднапери да ги донесат телата на Петро и Вероника во училиштето, за таа да може да ги закопа.

Таа го испратила својот поранешен сопруг, таткото на Вероника, до остатоците од автомобилот за да може да ги фотографира посмртните останки. Тие едвај се препознаваат како луѓе.

Викторија се сеќава на денот кога пристигнале телата.

„Беше 12 март, ми се јавија и ми рекоа „Ајде да одиме, ќе видиш каде ќе легнат“. Ги закопаа во шума, во два гроба, една кутија беше поголема, една кутија помала и два крста со знаци.

„Останавме и почнавме да ги покриваме кутиите со земја, но почна гранатирањето, па избегавме пред да завршиме со нивното закопување. Беше многу застрашувачко.

Извор: BBC

Фото: BBC