Кој има највисока државна плата, три пати поголема од германскиот канцелар?
Менаџерите на компаниите и раководителите на институции кои се под ракводство на германската држава земаат значително повисока плата од канцеларот Олаф Шолц. Најмногу заработува шефот на германската железница - речиси три пати повеќе од шефот на германската влада.
Германскиот канцелар Олаф Шолц заработува помалку од многу шефови на државни компании и институции. Ова го покажува списокот на Министерството за финансии, кој е достапен по барања и преписки од Јан Корте, шеф на пратеничката група Левица во Бундестагот. Според листа, најмалку 21 член на управниот одбор или членови на управата на компании или институции на германската држава имаат повисока плата од Олаф Шолц, кој пак добива околу 360.000 евра годишно.
Со годишна плата од 900.000 евра најмногу заработува генералниот директор на Германските железници, Ричард Лук, иако при составувањето на листата не било земено предвид дека годинава добил зголемување на платата од десет отсто. Дополнителни плаќања во форма на бонуси и други слични приливи исто така не беа земени предвид.
Следен на листата со 863.000 евра е Штефан Хофшен, генералниот директор на Државната печатница, која меѓу другото е одговорна за изработка на пасоши, лични документи, поштенски марки, банкноти, како и уреди за нивно изработка.
На ова следат другите членови на управниот одбор на Германски железници и членовите на раководството на државната развојна банка KfV, кои добиваат меѓу 555.400 и 687.600 евра годишно.
Платите на извршните директори на различните истражувачки центри Хелмхолц, германската контрола на летање, Autobahn GmbH, операторот за наплата на патарина Toll Collect и германската федерална финансиска агенција се делумно над платата на канцеларот.
Во кореспонденција со Министерството за финансии, пратеникот Корте конкретно му се обрати на министерот Кристијан Линднер (ФДП), кој неодамна рече дека ниту еден директор на јавна служба во АРД не треба да заработува повеќе од канцеларот и дека парите на оние кои ја плаќаат задолжителната ТВ претплата треба да се трошат поштедливо. Тогаш еден политичар од левицата му напиша на Линднер дека го поддржува ова барање со забелешката:
„Меѓутоа, за вашето барање да биде поцелосно разбрано, би било важно да се знае кој во сојузните институти, институции или компании зема повисока плата од канцеларот. Мора да бидете штедливи со парите на даночните обврзници“.
Според германската мрежа на уредници (РНД), Корте веќе двапати го поднел ова барање. После неколку барања, министерството конечно му го испрати на пратеникот наведениот список на кој се прикажани платите на вкупно 151 член на управните одбори и раководства на различни компании и институции од германската држава.
„Во споредба со одборот на директори на German Railways AG, канцеларот Шолц речиси работи на доброволна основа“, рече Корте како одговор на весникот.
„Како шеф на државната печатница веројатно би имал помал стрес, но двојно поголема плата. Тоа е апсурдна ситуација. Погрешната политика на приватизација на државната инфраструктура и институции мора да престане“.
Државната железница, државната печатница, како и многу други фирми беа приватизирани, а потоа повторно купени - од државата.
Според RND, списокот со плати не е целосен: во некои случаи, министерството го упати Корте до агенцијата на Бундестагот за заштита на доверливи информации. Со цел да се заштити правото на лично и информативно самоопределување на платата на претседателот на Федералната управа за финансиски надзор (BaFin) и двајца членови на одборот на FMS Management of Value, „Лоша банка“ за ликвидација на национализирани Хипо Недвижности, Корте како заменик може да ги дознае, но не и да ги објави.
Корте силно критикува: Ако Линднер - со право - бара транспарентност на платите од јавните информативни служби, тогаш тој мора да го стори истото со институциите во сопствената сфера на влијание, вели тој. Платата на шефот на федералните институции треба да биде ставена под заштита на тајната агенција - „каде нормално се наоѓаат информации кои се опасни за државата“, вели Корте, „требало да се смисли нешто такво“.
