Градот кој беше создаден да биде комерцијален центар, каде што во совршен свет ќе владеат мирисите на хумус и свежи кајсии, стана зона на агонија и страдања, центар на конфликтот меѓу Палестина и Израел. Не е изненадување што првиот копнен конфликт меѓу Хамас и Израел во појасот Газа се случи токму овде.

Кан Јунис. Во нормални околности, во вториот по големина град во Појасот Газа (околу 400.000 на последниот попис), луѓето се собирале во бедуинскиот пазар, најголемиот пазар во јужниот дел на земјата, каде што би разменувале локални производи.

После тоа би се правеле специјалитети. Шавурма, хумус, фукарит'адас - леќа зачинета со црвен пипер, копар, лук и ким, Романија - мешавина од модар патлиџан, семки од калинка, таан, црвен пипер и лук, со сите салати фатуш, мутабал, табуле. Би се пиело арапско или турско кафе, додека некои музичари ќе влечат по неколку конци на инструментите на уд или каменче во гужвата.

Но, тука ништо не е нормално. Не денес, не вчера. А вчера почна одамна. Пред 14 век, градот бил село наречено Салка. Со цел да се заштитат караваните, големиот серај го изградил емирот на Мамлуците Јунис ал-Наврузи во 1387 година, по кого градот го добил името. Потоа стана она што требаше да биде денес, главен трговски центар на регионот.

Во 16 век, тоа било место на помал конфликт меѓу египетските Мамлуци и Османлиите, под водство на Синан-паша. Во текот на 17 и 18 век, Османлиите основале гарнизон Асапес прикачен на тврдината во Каиро за да ја чува тврдината Кан Јунис.

Во средината на 19 век, францускиот истражувач Виктор Герин сигурно мислел дека овде нема да има недостиг од храна. Според неговите белешки, сè било полно со овошје, најмногу кајсии. Сигурно не е единствениот кој згрешил.

По распадот на Отоманската империја, Англичаните ја презеле власта. За време на нацистичката окупација, многу Грци го најдоа својот спас во блискиот бегалски камп Нусејрат.

Првите предвесници на трагедијата

Во текот на ноќта на 31 август 1955 година, три израелски падобрански компании ја нападнаа тврдината Тегарт изградена од Британците во Кан Јунис, од каде беа извршени напади врз Израелците. Уништени се полициската станица, бензинската пумпа и неколку објекти во селото Абасан. Во тешките борби загинаа 72 египетски војници.

Операцијата доведе до прекин на огнот на 4 септември, принудувајќи ги египетскиот претседател Гамал Абдел Насер и египетската влада да ги запрат палестинските федаински операции против Израел.

Пред Суецката војна од 1956 година, вториот арапско-израелски конфликт, Кан Јунис беше официјално управуван од сепалестинската влада, со седиште во Газа, а подоцна и во Каиро. По жестока престрелка, тенковите Шерман на 37-та оклопна бригада на израелските сили ги пробија утврдените линии пред Кан Јунис што ги држи 86-та палестинска бригада.

Тоа беше единственото место на отпор на египетската армија кон Израел, кое заврши со предавање на 3 ноември 1956 година, кога се случи масакрот на Кан Јунис, кој е една од најголемите рани на Блискиот Исток, на кој речиси му се придружија и терористички и нецивилизиран напад на Хамас на 7 октомври, на еврејските кибуци.

Масакрот во Кан Јунис не дојде до својот крај. Според извештајот на Обединетите нации, тогаш не бил наведен точниот број на загинати и ранети, но директорот од сигурен извор добил списоци со имињата на загинатите, меѓу кои 275 лица, од кои 140 бегалци, а 135 локални жители. . Израелците тврдеа дека отпорот продолжил, а Палестинците дека биле пукани врз нив откако се предале. Целиот арапски и муслимански свет никогаш не му прости на Израел за овој чин.

Во 1967 година, за време на Шестдневната војна, Израел повторно го окупираше Кан Јунис, кој исто така беше место на напади со израелски хеликоптери во август 2001 и октомври 2002 година, во кои беа убиени неколку цивили, стотици ранети и уништени бројни цивилни згради.

во 2023 година

Според Обединетите нации, еден милион Палестинци во Појасот Газа се внатрешно раселени откако Израел почна да ја бомбардира територијата на 7 октомври. Вкупното население на блокираната енклава е 2,3 милиони луѓе. Многумина се преселија на југ по повеќекратните предупредувања од израелската армија да го напуштат северот.

Линијата на разграничување беше Вади Газа, мочурлив појас што се протега во географска ширина низ таа територија. Кан Јунис е многу подалеку на југ од таа локација, но овој дел од земјата исто така доживеа бројни воздушни напади.

Сателитските снимки покажуваат штета од воздушните напади околу јужниот дел на Појасот Газа кои не беа толку обемни како на север, но сепак значителни. Во очите на Израелците, Кан Јунис е упориште на Хамас, па затоа не е чудно што се случи првиот директен, копнен конфликт меѓу палестинските борци и израелската армија што се масира на границата од почетокот на војната во Газа. во овој град.

Како и со сè друго, тука има две дијаметрално различни верзии. Бригадите Ал-Касам издадоа соопштение во кое се вели дека „борците ги ангажирале силите кои инфилтрирале, уништувајќи два булдожери и тенк и принудувајќи ги да се повлечат“.

Израелската армија соопшти дека палестинските борци отвориле оган врз нивните сили западно од оградата што ја опколува јужна Газа, во областа Кисуфим, источно од Кан Јунис. Во останатиот дел од соопштението се наведува дека „еден од тенковите ја нападнал групата која пукала кон војниците во Кисуфим и дека во таа прилика биле ранети четворица израелски војници, а еден бил во тешка состојба.“ Подоцна починал.

На 19 октомври персоналот на болницата Насер соопшти дека примиле 12 мртви и 40 ранети. Агонија и страв владеат додека 100 луѓе се кријат во само еден дом.

Фотографиите направени во и околу Кан Јунис претходно оваа недела ја покажуваат очајната борба за опстанок во земја и град каде половина од населението се деца и тинејџери. Во Кан Јунис, многу услуги, како што е собирањето ѓубре, се суспендирани поради воздушните напади. Главно нема светлина, освен онаа од ракетите, која трае многу кратко. Но и во тој мрак се гледаат улични продавачи, кои својата стока ја продаваат од колички.

Една стара народна поговорка вели дека јунаците се познаваат низ страдањето и токму во тоа страдање и мака се појавува некаква светлина и надеж. Хуманост.

Трогателна солидарност

Во источното предградие Кан Јунис, малото гратче Гани Сухсаила, животот се случува, а има многу солидарност и емпатија. На тротоарот пред домот на Џамил Абу Аси, кој е трета генерација бегалец по потекло од Јафа, каде што неговите баба и дедо биле раселени во 1948 година, тој и неговите роднини готват бесплатно во огромни котли за гладните.

Во недостиг на бензин и месо, бидејќи месарниците ги затворија дуќаните, неговата снаодливост е последната капка. Во интервју за Ал Џезира, тој изјави дека „повеќето оброци вклучуваат ориз, леќа и фрика“, жито подготвено со печење боранија. Пред тоа оди во потрага по огревно дрво, без кое нема храна.

Аси не е непознат за готвење оброци, како што го направи тоа во 2014 година, кога неговата кујна беше уништена во израелско бомбардирање. Луѓето се чувствуваат побезбедно кога се заедно, па готвењето кое започнува во седум часот наутро не завршува до два попладне.

Со какви ресурси ќе продолжи оваа добротворна организација е големо прашање. На Палестинците очајно им е потребна помош, додека само неколку камиони со хуманитарна помош ја минуваат границата на граничниот премин Рафа со Египет.

Ернест Хемингвеј рекол дека „животот е убав и за кој вреди да се бориш“. Во таа верзија, Палестинците би береле кајсии и би разговарале наутро за цеден јогурт. Меѓутоа, познатиот американски режисер Дејвид Финчер ја парафразирал познатата реченица на Хемингвеј со додатокот „Се согласувам со вториот дел“.

Гледајќи ги сцените од Кан Јунис овие денови, ќе се согласиме со Финчер.