„Господине, господине, разбудете се“, вика консиержот удирајќи на вратата од мојот хотел.

„Вашите колеги ме замолија да ви кажам - изгледа сме под бомбашки напад.

Никогаш не мислев дека тоа ќе бидат зборови што некогаш ќе ги слушнам во Киев.

Како и многу луѓе, ги слушав предупредувањата на САД во последниве месеци дека е неизбежна руска инвазија, но едноставно не можев да замислам дека тоа навистина ќе се случи.

Дојдов во Украина како новинар во 2014 година за да известувам за протестите на „Мајдан“ кога тогашниот претседател Виктор Јанукович беше сменет по неговата одлука да се оддалечи од Европа и да се приближи до Русија.

Ги покривав настаните на Крим кога Русија незаконски го анектираше украинскиот полуостров и бев на истокот на Украина кога сепаратистите поддржани од Русија ги прогласија своите „народни републики“.

Од првиот ден на конфликтот во источна Украина, Русија го негираше своето присуство таму.

Но, многу јасно се сеќавам на септември 2014 година, кога руски тенкови заземаа мал украински град веднаш над границата од Русија. Ги видов овие тенкови со свои очи, но кога отидов во етерот да ја опишам ситуацијата за московската радио станица, тие ми рекоа: „Ова не може да се случува. Сигурно се лажете“.

Исто така, бев сведок на руските војници од регионот на Далечниот исток Бурјатија како ги поддржуваат бунтовничките борци за време на крвавата битка за стратешкиот град Дебалцево во регионот Доњецк во февруари 2015 година.

Се сетив на сите овие работи, како и на труењето на рускиот опозициски лидер Алексеј Навални, на ужасниот фалсификат на последните руски избори и на измените во уставот воведени за да му се дозволи на Владимир Путин да остане на власт до 2036 година.

Сепак, сè уште не можев да верувам дека рускиот претседател ќе започне целосна инвазија на Украина.

Дури кога консиержот на хотелот стоеше покрај мојот кревет и ми кажуваше дека војната започнала, јас верував во тоа.

И од тој момент сè се смени.

Во лобито на хотелот ја платив сметката, но рацете на рецепционерката и трепеа толку многу што не можеше да се потпише на сметката.

И тогаш мојот телефон почна да ѕвони.

Еден пријател од Киев праша дали познавам некој таксист во Одеса кој би можел да помогне да ја избрка својата девојка на безбедно во соседна Молдавија.

За еден час најдовме некого - со двојно повеќе од вообичаената стапка.

Друг пријател се јави од Лавов, каде што отиде на интервју за работа. Дали треба да се обиде да го фати возот за Киев?

Решивме дека железничките линии и станиците најверојатно ќе бидат мета на напаѓачите, и затоа е најдобро да останеме на место.

Следниот повик беше од украински ветеран од борбите во Доњецк во 2014 година - човек што го интервјуирав само неколку дена претходно. Тој беше очаен да ги извлече поранешната сопруга и детето од Харков, град на само половина час возење од руската граница.

Единствените достапни билети за воз беа за утре, тој рече, но со оглед на тоа што борбите веќе се случуваат на периферијата на градот, дали ризикуваат да чекаат дотогаш?

Излегов од хотелот пешки до куќата на еден пријател каде што можам да работам.

Прошетката е долга само два блока, но беше најпразната што сум ја видел и најморничаво на тивките улици што некогаш сум ги сретнал.

Нема луѓе, нема автомобили. Никогаш досега не сум го видел вака - овој дел од Киев е нормално полн со млади луѓе и туристи.

Облаците беа толку ниски што не само што го криеја сонцето, туку и воените авиони кои постојано летаат над главата. Дали беа Украинци или Руси?

Дали треба да трчам во подрумот и да се сокријам или да останам во мојата соба на горниот кат и да бидам првиот што ќе ја објави веста ако нешто големо почне да се случува?

Сирените за воздушен напад неколку пати ја прекинаа тишината.

Ги снимив на мојот телефон, но беа потребни 20 минути за да се подигне датотеката на Твитер бидејќи сигналот на мобилниот интернет постојано се распаѓаше.

Додека одев по улица во главниот град на Украина со мојот руски пасош во џебот, размислував за денот кога Адолф Хитлер го нападна СССР во 1941 година.

Не знам дали во тоа време живееле Германци во Киев. Но, ако имало, тогаш замислувам дека тие сигурно се чувствувале како јас, како Русин во Киев во моментов.

На денот кога руските воени авиони систематски бомбардираа еден по друг украински град, ниту еден од моите многу украински пријатели не ми кажа ниту еден лош збор. Иако имаа целосно право на тоа.

Но, сето ова ме остави со голема морална дилема: кога ќе заврши моето патување за известување и кога ќе се смири ужасот на војната, како ќе можам да се вратам дома, во Русија, во мојата земја, која го сторила тоа на Украина денес?