Авганистанските патишта по кои Талибанците триумфално се вратија во главниот град Кабул по 20 години со пушки кренати во воздух пред еден месец, се тажниот дом на многу напуштени деца. Ова се најлошите сцени и една од последните што ги виде последниот Словенец на авганистанско тло. Есад Алишиќ, долгогодишен чувар на многу дипломати во кризни области, ги напуштил гробиштата Империја, кои првпат ги посети во декември пред 12 години, на 16 август, само неколку часа откако Хинду Куш стана исламски емират на Авганистан.

Неговата приказна ја има 24 часа

Есад Алишиќ последен пат работел во германската амбасада во Кабул. Тој е убеден дека западните сили, кои со себе зедоа повеќе од 120.000 цивили, се поразени. "Тоа беше една од најлошите работи што не повреди. Вие сте таму 20 години, и помагате на оваа земја и на крајот си заминуваме исти. Како да сме принудени да заминеме, како да загубивме, но ништо не загубивме. .. "

Но, се уште не успеаја сите да заминат. "Лично се слушнав со еден пријател пред неколку дена. Тој рече дека е здрав, дека е добро, и тоа е тоа. Сите работи минаа, многу работи почнаа да се случуваат таму".

Беше понеделник кога пред четири недели. Не му беше грижа дали ќе може да се качи на авион и да се врати дома. Меѓутоа, тоа утро го чекаа најдолгите 200 метри што ги има поминато. Имаше толку од воениот камп каде што последен пат престојуваше, до вратата што го однесе со авион до родната Горењска. "Оние клучни 200 метри беа лудница, траеше пет часа бидејќи луѓе, цивили кои сакаа да го напуштат Авганистан со нас, го затворија влезот. Стоеја пред вратата, ние не можевме да одиме напред и назад. Американците не не ни ја отворија вратата, додека луѓето не се повлечат.

"Талибанците беа таму цело време тој ден. Одеа од камп до камп, гледаа каде се другите странци и ги прашуваа што прават тука, ветувајќи им дека ќе им помогнат. Се што им беше важно сите да ја напуштат земјата, сите странци да заминат за да имаат моќ врз се. 

Чувствата на Алишиќ му се измешани.

"Размислувам за одредени ситуации ... Најлошото нешто е секогаш да ги гледате оние деца што се на пат. Што ќе се случи со нив? Ова се најлошите сцени што постојат. Ако, да речеме, некое дете одбие да се повлече, гледате како го удираа со клоци по подот, само за да поминат другите, за Талибанците да се пробијат со нивните автомобили “.