Ако спортот е метафора за човечкиот живот, тогаш олимпизмот и Олимписките игри ризикуваат да станат негов парадокс, каде принципите на кои се заснова се откриваат како утопистички, оценува еден од најпознатите италијански новинари, Руџеро Алкантерини, кој е и актуелен претседател на италијанскиот национален комитет за фер плеј (CNIFP) од 2005 година.

Вели дека со отворањето на 33. Летни Олимписки Игри, фокусот е на натпреварувачките и спектакуларните перспективи на настанот. Сепак, смета тој, основните претпоставки, суштинските вредности поврзани со принципите на олимпиското примирје како преамбула на мирот, се префрлени на чиста формалност, и покрај ритуалистичкото соопштение на Генералното собрание на Обединетите нации (UNGA) со резолуцијата „Градење мирен и подобар свет преку спортот и олимпискиот идеал“.

-Од 1896 година, Олимписките игри обезбедија единствена можност за луѓето ширум светот да се сретнат и да бараат договори наместо да ги поттикнуваат споровите. Врз основа на минатите искуства, од клучно значење е да се преземат конкретни активности за да се поттикне овој дух и искрено да се нагласи културното и политичкото значење на Олимпијадата, со оглед на извонредната платформа што ја нудат.

Олимпиското примирје предвидува суспензија на сите конфликти од седум дена пред отворањето на Париз 2024 година, на 26 јули, до седум дена по завршувањето на Летните параолимписки игри на 8 септември. Со оглед на моменталната состојба на работите, се чини многу малку веројатно дека ова може да се случи. Можеби ќе бидат потребни посебни вештини и ресурси за решавање на особено критични ситуации. Во минатото, личности како Хуан Антонио Самаранч, поранешен претседател на Меѓународниот олимписки комитет, успеаја да ги надминат опструктивните и подмолните аспекти на Студената војна. Денес, слични напори се неопходни за да спортот и олимпизмот ја задржат својата примарна улога како мост помеѓу различните мислења и интереси, посочува Алкантерини.

Овој италијански наградуван новинар, кој има и Диплома за чест доделена од Меѓународниот олимписки комитет, вели дека спортот и олимпизмот се фундаментални за образованието и квалитетот на физичкиот и социјалниот живот ширум светот.

-Сите земји инвестираат на ова поле, но можеби е време да се направи чекор понатаму и да се дојде до суштината на работата. Треба да прашаме дали треба да ги отфрлиме непотребните украси и да се фокусираме на општото добро на братството и пријателството засновано на заслуги, компетентност, талент и почитување на правилата. Враќајќи се на улогата на ОН, има нов развој: На првиот ден од јули оваа година, на помалку од еден месец пред Олимписките игри во Париз, UNGA одлучи официјално да го одреди 19-ти мај за Светски ден на фер-играта, кој ќе важи од 2025 година наваму. Пораката што произлегува од ова е јасна, не само за англосаксонската културна област и не само за спортскиот свет. Принципите на фер-плејот беа замислени како претставување на чесните и правични однесувања од големиот поет и драматург Вилијам Шекспир, кој напиша бројни дела помеѓу 16 и 17 век и го популаризираше терминот „фер игра“ во драми како „Кралот Џон“ и „Бура“. Шекспировиот концепт за почит и придржување кон правилата, познат како „фер игра“, остро се осврна на човечките слабости преку неговите комични ликови. Така, оваа идеја за фер-плеј стана модел на доблесно вежбање и во спортот и во животот. Во 1975 година, Повелбата за фер игра, која ги содржи „Десетте заповеди“ на меѓународниот спорт, беше усвоена од Меѓународниот комитет за фер-плеј. Иако овие принципи еволуираа со текот на годините, нивните основни вредности остануваат исти: Играјте за забава, играјте фер, почитувајте ги правилата на играта, почитувајте ги соиграчите, противниците, судиите и гледачите, прифатете го поразот достоинствено, отфрлете го допингот, расизамот, насилството и корупцијата, бидете дарежливи кон другите, особено оние на кои им е потребно, помогнете им на другите да истраат низ тешкотиите, осудете ги оние кои се обидуваат да го дискредитираат спортот, чествивајте ги оние кои го бранат олимпискиот дух на спортот. Конечно, треба да размислиме дали е време да ги смениме ритамот и правилата на игра. Проектот на Барон де Кубертен за модерната Олимпијада, зачнат во Франција и роден во Атина во 19 век, е извонреден. Сепак, му треба насочено ажурирање за 21 век. Ова ажурирање би помогнало пошироко да се споделат неговите универзални вредности и можности, правејќи го постојан симбол на мирот.

На Олимписките игри се веат знамиња и свират химни, истакнувајќи ја табелата за медали што ги претставува не само заслугите, туку и моќта на различноста. Дали сакаме да го намалиме допингот? Да се ​​елиминираат политичкото мешање и меѓународните интриги? Да го следиме патот на утопијата, враќајќи ги спортот и Олимписките игри во поприземјена димензија. Треба да ја славиме внатрешната убавина и етичките квалитети на човештвото, овозможувајќи им на сите во светот да бидат препознаени и почитувани, без разлика на нивниот социјален статус, коментира Алкантерини.