Во изминатиот викенд, поранешниот хеџфонд менаџер, Сем Полк, кој во моментов се занимава со филантропски активности, напиша коментар во New York Times , во кој накратко, го објаснува проблемот на Волстрит „зависноста од богатството". Можеби сте запознаени со терминот кој почесто се употребува за ова нешто - алчност. Она што е интересно во коментарот на Полк е, не дека тој израснал живеејќи од плата до плата , дека успеал да заврши на Универзитетот Колумбија , додека се борел со зависноста од дрога и алкохол или дека користи лаги за да си го отвори патот на Волстрит. Она што е интересно во неговиот коментар е дека тој разбира дека проблемот на Волстрит со парите е поврзан со многу добро познататото вродена човечко чувство - желбата да се чувствуваш помоќен. Се чувствував толку важен , пишува Полк . На 25 година можев да одам во кој ќе посакам ресторан во Менхетен , само ќе го кренев телефонот и ќе се јавев на некој од моите брокери кои им се умилкуваат на трговците со сметки со неограничени трошоци. Можев да седам во вториот ред во Медисон Сквер Гарден , за да ги гледам Њујорк Никс против Лос Анџелес Лејкерс, само што ќе му посочев на некој брокер дека можеби се интересирам за натпреварот. Задоволството не беше само во однос на парите. Стануваше збор за власт, бидејќи поради тоа колку паметен и успешен бев, беше работа на некој друг да ме прави среќен. Сепак, бев измачуван од завист. Во овој бизнис сите седат заедно во една просторија - од слушателите до владејачките директори . Кога човекот до тебе заработува 10 милиони долари, 1 милион долари или 2 милиони долари, не е толку пријатно . И покрај тоа, бев воодушевен од мојот напредок. На ист начин како што политичарите користат услуги или медиумските магнати за да ги користат медиумите за да влијаат, луѓето на Волстрит користат пари, за да го формулираат светот според нивниот образ , да ја свртат судбината во нивна полза. На Волстрит дури и искушениците заработуваат сериозни пари . Тоа ги тера да сакаат уште повеќе. Секој мал напад или навестување дека даноците треба да бидат укинати, бонусите да бидат намалени , беше валкан, беше напад против власта на секој еден и власта на институциите кои ги поддржуваат, пишува Полк . На крајот неверојатно богатите шефови на Полк му помагаат да ги види ограничувањата на неограниченото богатство. „Еднаш бев на состанок со еден од нив и со неколку други трговци . На средбата се зборуваше за новите прописи за хеџфонд индустријата. Речиси сите на Волстрит сметаа дека се лоша идеја . " Ова сепак не е ли подобро за системот како целина“, прашав јас. Во собата настана тишина , а мојот шеф ми фрли застрашувачки поглед . Се сеќавам дека рече : "Не располагам со менталниот капацитет да размислувам за системот како целина . Се што ме интересира е како регулациите ја засегаат нашата компанија". Пред да осознае дека е зависник од богатството, Полк си велел дека е попаметен , дека работел понапорно и дека тој и неговите колеги заслужуваат огромна плата , што ја добивале . Тие сметале дека нивниот апетит кон богатството е исправен. Психотерапевтот на Полк му кажал дека како студент користел дрога и алкохол , за да се справи со недостатокот на моќ. Како возрасен тој ги користел парите , за да ја истера целосно . Ова погрешно разбирање му дало моќ да го напушти Волстрит. Тоа не значи дека секој што работи на Волстрит, е зависник од богатството. Полк пишува дека ако имаш милиони и мислиш дека имаш доволно , тогаш веројатно не си зависник . Ако сепак имаш доволно и веруваш дека заслужуваш повеќе - дека заслужуваш повеќе од луѓето кои работат други професии како медицински сестри или доктори , или други луѓе , чија цел во општеството е многу јасна - најверојатно имаш проблеми со алчноста .   А.А.