Кога германскиот кардинал Јозеф Рацингер беше избран за папа на 19 април 2005 година, пред него имаше тежок пат бидејќи го наследи обожаваниот комуникатор Јован Павле Втори, но и соочен со кризата на верата во 21 век и низа скандали, од финансиски до најшокантни педофили.

Новиот поглавар на Римокатоличката црква од самиот почеток беше проследен со критики. Британскиот печат цинично си поигруваше со неговото име нарекувајќи го Папа Раци (алудирајќи на Наци од нацистичка Германија) и пишувајќи дека е член на Хитлеровата младина, а лондонскиот Дејли Мејл објави наслов „Од младината на Хитлер до тврдолинијашот на Ватикан “.

Педофилија

Но, најголемиот предизвик со кој требаше да се соочи Бенедикт Шеснаесетти беа педофилските скандали кои беа прикриени со децении, а беа разоткриени за време на неговиот понтификат.

Обвинувањата за педофилија во црковните редови, кои наместо да ги осудат и изведат сторителите пред лицето на правдата, бискупите ги прикриваа со години, експлодираа во 2009 и 2010 година.

Дури и пред неговото назначување, се појавија неколку скандали со злоупотреба на деца во САД и Ирска, но во 2010 година во јавноста беа обелоденети докази за сексуална злоупотреба во црквите низ Европа, особено во Австрија, Белгија, Холандија, Норвешка и Германија.

Во еден од скандалите директно се споменуваше и името на самиот папа. Имено, имаше тврдења дека додека тој сè уште бил надбискуп во Минхен, тајно бил сменет бискуп и познат злоставувач на деца, но дека сепак му било дозволено да има контакт со млади верници и да врши одредени пасторални должности.

Критичарите го обвинија дека со години се двоумел иако знаел за педофилија и дека, заедно со црковното раководство, учествувал во прикривањето на злоупотребата додека бил надбискуп во Германија, а подоцна и како поглавар на Конгрегацијата на Ватикан за Доктрина на верата. И покрај обвинувањата, Бенедикт никогаш јавно не ја презентираше сопствената верзија за она за што беше обвинет.