Живееме во некое чудно време. Заглавени со материјалното, напнати од технолошката совршеност, демек сме постојано во контакт, а всушност сме како роботи на готовс. Обезвреднети, без почит, без моралност и етичност. Станавме кукли, пластика без душа.

Разголени млади, кои уште не се ни полнолетни, пијат, пушат, за моралот ниту слушнале, ниту пак имаат поим што тој значи. Повозрасни кои се обидуваат да изгледаат како тинејџери. Какви се овие времиња во кои вредноста се мери според големината на атрибути, наместо според вистински важни критериуми и вредност.

Живееме во некое време во кое не е тренд да бидеш искрен, да бидеш различен, да бидеш свој.

Важно е да имаш пари, скап автомобил, телефон и други парталчиња кои те дефинираат како некој. А всушност кој си ти? Некој роб кој пати за внимание, а тоа во суштина никако не успева да го добие.