Во наша куќа, а кога велам наша мислам на куќата во која одраснав, никогаш не се славел 8-ми Март. Ама баш никогаш. Веројатно сум имала среќа да не растам во стрес и извештачена еуфорија како најдобро да се одбележи таканаречениот ден на жената. Татко ми и ден-денес на свои 70 е фраер кој купува цвеќе редовно и без никаква причина или повод. Мајка ми па била категорична со изјавата “не славам 8-ми Март” и искрена да бидам ме поштедила од турканици и лажна почит. Односот во едно семејство никогаш не сум го сметала во количината на потрошени парични средства. Почит и љубов, сослушување и споделување, помош и поддршка...ете, тоа ми било показател на нашата сплотеност како фамилија. Паметам уште како дете дека стресот околу “денот на жената” бил присутен во училиште. Па тоа кристални вазни, па златни прстени од Рубин Кармин, парфеми и каранфили. Беше за осуда и жив срам ако учителките не си одеа стежнати во рацете од подароци, за кои верувам дека барем половина од нив завршиле како подарок на некоја свадба.