Кога еден старец починал во еден дом за стари лица, сите верувале дека зад себе не оставил ништо вредно. Не можеле да веруваат кога ја сфатиле нивната грешка.

Подоцна кога сестрите помиинувале низ оние малку работи кои Макс Филисер ги поседувал, ја пронашле оваа песна, чиј квалитет и содржина толку ги импресионирале сестрите, што копии им доставиле на сите вработени. Една од сестрите ја однела својата копија во Мелбурн, а оттаму песната се проширила како шумски пожар по цел свет – едноставна, елоквентна и неверојатно емотивна.

Стариот човек

Што гледате сестри? … Што гледате?
Што мислите … кога ме гледате? Старецот… кој не е особено мудар,
Несигурен од навика … со  поглед кој скита?
На кого му врие храната … а тој не одговара,
Кога ќе кажете гласно … Би сакала да се потрудите!
Кој изгледа како да не ги забележува … работите што ги правиш.
И кој секогаш губи … чевли или чорап?
Кој, спротивствувајќи се или не … те пушта да работиш по волја,
Со бањање и хранење … да го исполниш долгиот ден?
Го мислиш ли тоа? … Дали го гледаш тоа?
Потоа отвори ги очите сестро, бидејќи не гледаш во мене.
Ќе ти кажам кој сум …додека седам овде толку мирно.
Додека го правам она што го сакаш … додека јадам по твоја волја.