Седната удобно со макијато пред себе, мижуркам на сонцето кое ме пече низ стаклата во моето омилено кафуле. Лаптопот отворен, страницава празна. Не дека немам идеи, туку ме имаше фатено невидена мрза. Кафулето ко за недела пристојно полно. Секакви не’ имаше. Вака сами како мене, кој со телефон во раце, кој на лаптоп, по некој пар облечени во тренерки, фамилијарни луѓе, од кои некои и со домашните миленици (алелуја) и на неколку маси 2-3 друштва.

Разврзан муабет, пропратен со смеење од 3 повозрасни пара кои меѓусебно се бомбардираат со препукувања на база на машко-женски односи. Едниот од нив (на кого не сакам да му бидам во кожата, со оглед на тоа како го гледаше парнерката) на цел глас раскажуваше за неуспешниот обид на неговата поубава (и навистина беше поубава) половина да го положи возачкиот испит пред 20 и кусур години. Па како и’ било страв да седне во автомобилот, па дека не ги знаела брзините, па еднаш при паркирање како удрила во автомобилот зад себе. И додека тој во детали раскажуваше, се сетив на една случка која беше пред неполн месец.