Пред некое време прочитав најава за статија која (парафразирам) одеше вака: “Прочитајте што велат за љубомората големите умови и после одлучете дали треба да сте љубоморни”. Искрена да бидам, ниту видов кои се големите умови, ниту прочитав што тие имале да кажат за љубомората, туку ко слеп за стап се фатив за она “одлучете дали ТРЕБА...” Јас до сега во животот не сум налетала на човек кој самостојно и свесно има одлучено да биде љубоморен или не. Башка, не станува збор за тоа дали треба да се биде љубоморен. Па по дифолт, секоја емоција која не’ прави ранливи и не’ повредува, сигурно дека не треба да се случи. Ама човечкиот ум е сепак малку повеќе од разионализирање на нештата.

Се сложувам дека љубомората е недостаток пред се’ на самодоверба. Се сложувам дека е лавиринт во кој ако навлегуваме подлабоко, може да се случи да не знаеме од каде сме дошле и каде е излезот. Но, ќе мора и вие да се сложите со мене дека веројатно не постои човек (жена или маж, сеедно), кој барем еднаш во животот не помислил (а 90% од нив и кажал) ”кој/а ти е овој/оваа?!”. Велат дека љубомората е и страв од загуба. Со ова во потполност се сложувам. Никогаш не сум била доволно самољубива за да бидам скроз опуштена дека сум најубавата, најпаметната, најсовршената за мажот кој го љубам. Свесна сум за моите години, за тоа како изгледам и ако баш сме искрени, ми се допаѓа она што го гледам во огледалото...пред се’, длабочината на погледот. Знам дека секогаш имало и ќе има жени кои ќе се поинтересни, пошармантни, посекси итн. Дали сум љубоморна на нив? Не. Сакам кога гледам дека градов ни цути од убост и младост. Дали ми било страв дека мојата љубов ќе се полакоми за тоа? Па секако (зарем очекувавте дека ќе речам не?).