Еден Велигден баба ми печеше јагне за целото семејство. Тоа беше мојот прв Велигден каде што јас ќе пробам јагнешко месо, ама најважно е како го пробав. Мајка ми и Татко ми беа на работа нормално до четири и нешто а бабата како и секоја баба царица беше готова со ручекот во еден. До ден денешен таа и дедо ми имаа навика да ручаат најдоцна до два. Сега е поинаку, ќе си оди уште малку царицата моја. Нејсе, нормално како секоја баба, штрбна од мевцето за да ми даде да пробам. Уф. Жената знаеше сериозно да готви. Го ставаш месото во уста и почнува рузмарин ливада да ти се привидува. Меко, топло, тазе, печено со љубов што би рекол татко ми покоен. Абе душа. И така јас прв пат пробав јагнешко, баба ми ја замота тепсијата во фолија и ја стави одозгора на шпорет, да стои топло. Е сега, висината на тој шпорет достигнуваше точно до врвот на мојот нос. 

По моја пресметка, како ја брцнуваш раката под фолијата и чепнуваш од мевцето, нема шанси да се примети после кога ќе ја отворат фолијата. И така квалитетни три саати јас напоредно играв во двор и си подчупнував од мевцето, ама строго под рака, на само, кога немаше никој во кујната. 

Целата колумна на Ивана Кнез читајте ја на Женски магазин, тука.